Thomas Xomeritis

στον Πολύχρωμο Πλανήτη

2012-02-11T08:57:00.008+02:00

Εχθές είχε το κόψιμο της πίτας στον Πολύχρωμο Πλανήτη, το βιβλιοπωλείο. Θαυμάσια συντροφιά από φίλους· είχα καιρό να περάσω τόσο όμορφα και χαλαρά, να γελάσω από την καρδιά μου.

Δεν ξέρω πώς να το ερμηνεύσω: και στη δουλειά αλλά κι εχθές, στον Πολύχρωμο Πλανήτη, κέρδισα το φλουρί εγώ.

Ένα νέο παιδί, με όρεξη να το παλέψει, μου είπε ότι όσο άσχημη κι αν είναι η κατάσταση, όσο κι αν τα ζητήματα των ομοφυλόφιλων και λοατ ατόμων δείχνουν σε πολλούς «εκτός τόπου και χρόνου», εμείς δεν πρέπει να το βάλουμε κάτω.

Επέτειος «τεχνογνωσίας»

2012-02-11T08:35:00.013+02:00

(Βήμα)

Δύο χρόνια ακριβώς από την Άτυπη Σύνοδο Κορυφής η οποία με δόλο (1) απέκρυψε τις διαστάσεις του ελληνικού προβλήματος και (2) άνοιξε το δρόμο για να πατήσει το ΔΝΤ πόδι στην ευρωζώνη· την Κερκόπορτα ουσιαστικά για την πτώση του όποιου ευρωπαϊκού ονείρου - είτε υπήρχε, είτε πιστεύαμε. Δούρειος ίππος το ύπουλο κι άνανδρο «αντλώντας από την τεχνογνωσία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου» (που έφερε το ευρώ αντιμέτωπο με τον προβληματικό θεσμό, δίνοντας στο δεύτερο νέα δύναμη) των Συμπερασμάτων της Συνόδου. Δούρειος ίππος, εθνική μειοδοσία για την οποία υπεύθυνος είναι όχι μόνο όποιος μας κυβερνούσε τότε, αλλά κάθε ηγέτης ευρωπαϊκής χώρας που συμφώνησε στα Συμπεράσματα· απέναντι στο δικό του το λαό.

Εκείνη η στιγμή, αυτή η συγκεκριμένη Άτυπη Σύνοδος Κορυφής και μόνο, ήταν η κατάλληλη για να βγει ο Γιωργάκης την επόμενη μέρα, να ζητήσει αμέσως δημοψήφισμα. Και όχι εκ των υστέρων, ενάμιση και χρόνο αργότερα, ώστε να μεταθέσει ύπουλα τις ευθύνες, εξ ολοκλήρου δικές του και των ομολόγων του, στον ελληνικό λαό (και μόνο σ’ αυτόν από τους υπόλοιπους).

Αντί γι’ αυτό δήλωνε ο Γιωργάκης:

Η σημερινή απόφαση της Ευρωζώνης, είναι απόφαση με καθαρό μήνυμα για συντονισμένη δράση αν χρειαστεί, ώστε να εξασφαλιστεί η δημοσιονομική σταθερότητα σε όλη την ευρωζώνη. Η Ευρώπη έστειλε ένα μήνυμα στήριξης στην Ελληνική Οικονομία. Ένα σαφές πολιτικό μήνυμα. Εμείς, οι Έλληνες θα ανταποκριθούμε με τις απαραίτητες μεγάλες τομές και αλλαγές στη χώρας μας. Θα το πετύχουμε. Είμαι σίγουρος ότι θα πετύχουμε. Να είστε σίγουροι και εσείς.

Βλέπω τα βεβιασμένα χαμόγελα τους στη φωτογραφία· διαβάζω – εκ των υστέρων – το «καθαρό μήνυμα» που φωτίζει το πρόσωπό τους.

Θυμάμαι, εκείνη την ημέρα δούλευα στο γραφείο μου (ήμουν Βρυξέλλες ακόμα), περιμένοντας νευρικά ν’ αναρτηθούν στο διαδίκτυο τα Συμπεράσματα. Τα διάβασα, θυμάμαι πάγωσα διαβάζοντας αυτό το «…θα προτείνουν απαραίτητα πρόσθετα μέτρα, αντλώντας από την τεχνογνωσία του ΔΝΤ». Αντέγραψα όλο το κείμενο, το έβαλα στο blog μου, υπογραμμίζοντας με bold αυτήν τη φράση που με πάγωσε· χωρίς να σχολιάσω το παραμικρό. Πήγα στο διπλανό γραφείο, βρήκα τη συνάδελφο εκεί. «ΔΝΤ» της είπα, «αυτό καταλαβαίνω εγώ». Κούνησε το κεφάλι της στενοχωρημένη, χωρίς να πει τίποτα.

Ακολούθησαν οι μήνες της δικής μου εθελοτυφλίας· αντί να εμπιστευτώ εκείνο το αρχικό το πάγωμα της καρδιάς μου.

Έκλεισαν δύο χρόνια· σύντομα θα κλείσει και ο κύκλος που έφεραν τα δύο αυτά χρόνια. Τι θα προκύψει, ένας Θεός ξέρει.

κόκκινο γλυκό μου στόμα

2012-02-10T08:25:00.003+02:00

(John Thys /AFP/Getty Images)

...Κόκκινο, κόκκινο,

κόκκινο γλυκό μου στόμα,

δε σε φίλησα ακόμα.

Μα το πουλί πληγώθηκε

και δε σου φανερώθηκε

και η αγάπη μου για σε

κρυφή θα μένει για πάντα

φτωχή καρδιά νταγιάντα...

Πίεση και ψίχουλα

2012-02-10T06:32:00.010+02:00

(news.com.au)

Έχω αναφερθεί παλαιότερα στη λίμνη Βοστόκ, πριν ένα χρόνο ακριβώς. Εχθές αναφέρθηκε και η Κατερίνα Χριστοφιλίδου, στις ειδήσεις του Σκάι. Από σύμπτωση, πριν λίγες μέρες, είχα διαβάσει στο τεύχος της 3ης Ιανουαρίου της Eos, συνέντευξη του Martin Siegert, ο οποίος είναι ένας από του επιμελητές μιας ενδιαφέρουσας έκδοσης της Αμερικανικής Ένωσης Γεωφυσικών, σχετικής με τις υπόγειες λίμνες της Ανταρκτικής.

Η λίμνη λοιπόν βρίσκεται κάτω από τέσσερα χιλιόμετρα πάγου, το νερό εκεί υφίσταται σε υγρή μορφή, καθώς ο πάγος αποτελεί εξαιρετικά καλό μονωτικό στρώμα τη στιγμή που από το εσωτερικό της γης ανεβαίνει προς τα πάνω θερμότητα, λόγω της φυσικής έκλυσης ραδιενέργειας από τα πετρώματα στο μανδύα της. Σε θερμοκρασίες γύρω στους 2 με 1 βαθμούς C κάτω από το μηδέν και σ’ απόλυτο σκοτάδι, τα όποια βακτήρια ζούνε στη λίμνη μεταβολίζουν τρεφόμενα με ορυκτά από τη σκόνη που έχει παγιδευτεί μέσα στον πάγο, και από τα πετρώματα του βυθού της επίσης.

Αυτά.

Δεν ξέρω τι συμπέρασμα μπορείτε να βγάλετε, εγώ βγάζω το εξής συμπέρασμα: Επειδή οι άνθρωποι δεν είναι βακτήρια, δεν είναι στη φύση μου να ζω κάτω από πίεση αλλά μέσα στην ελευθερία, δεν μπορώ να τραφώ αποκλειστικά με σκόνη και ιχνοστοιχεία, κι αν κάνω παιδιά, θα είναι για να βρουν μια καλύτερη θέση στον ήλιο από τη δική μου, σήμερα απεργώ και θα πάω στην πορεία.

Αυτά.

Δηθενιές

2012-02-09T07:07:00.010+02:00

(alexfleisig.blogspot)

Ας μιλάει για τον εαυτό του, και μόνο, ο Κώστας Βαξεβάνης, αντί να εκφράζεται (και) για λογαριασμό μου χρησιμοποιώντας πρώτο πληθυντικό. Τα μαλλιά μου τα κουρεύω μόνος μου, σε σκυλάδικο της παραλιακής δεν έχω πάει, αν με ρωτήσετε για τραγούδι του Ρέμου δεν θα μπορέσω να ονομάσω - ούτε ένα, αν είχα παιδιά θα τα πήγαινα σε δημόσιο σχολείο και θα τα είχα από κοντά στην εκπαίδευσή τους, Burberry δεν έχω, δεν είχα και δεν νιώθω καούρα ν’ αποκτήσω, «ριάλιτι» δεν έχω παρακολουθήσει - ούτε ένα, αν πέσω φάτσα πάνω στη Τζούλια δεν θα την αναγνωρίσω, οι οργασμοί μου συνοδεύονται από γνήσιο, δυνατό κι ανθρώπινο μουγκρητό κι όχι από το «ουάου» του· και τους αποζητώ για να ευχαριστηθώ τη ζωή κι όχι για να επιβεβαιώσω κάποια ανοησία μου.

Το κυριότερο, δεν χρειάστηκε να διαβάσω Naomi Klein (έχω άλλα βιβλία προτεραιότητα που περιμένουν)· είχα καταλάβει από νωρίς ότι αυτό το ενοχικό παιχνιδάκι τύψεων που μας επέβαλαν, με πρώτους τους δημοσιογράφους να σέρνουν το χορό, ήταν στημένο για να οδηγήσει τα πράγματα εκεί που κάποιοι ήθελαν.

Δηθενιά υπήρχε στην Ελλάδα, περίσσευε μάλιστα. Όποτε τη συναντούσα, έστριβα και την άφηνα στην ησυχία της.

Δηθενιά υπάρχει, ακόμα, στην Ελλάδα. Τη βρίσκουμε και στα free-press έντυπα που ποτέ δεν έδειξαν αγάπη γι’ αυτό που ήταν πραγματικά η Αθήνα· ή έστω μια μικρή προσπάθεια να ψάξουν ένα ψήγμα αλήθειας για το οποίο ν’ αξίζει να αγαπηθεί η πόλη τους. Αντίθετα, έχτισαν το χάσμα αγεφύρωτο μεταξύ του ταχυδρομικού κώδικα όσων αρθρογραφούσαν εκεί και της Νέας Υόρκης της φαντασίας τους.

ALL WRITE?

ΥΓ Παλιό το άρθρο που αναφέρομαι. Το πρωτοδιάβασα όμως χθες, όταν μου το έστειλαν με e-mail, για κάποιο λόγο -ίσως για να μου ανοίξουν τα μάτια.

μπουμ!

2012-02-08T23:24:00.004+02:00

Τροφοσυλλέκτες

2012-02-08T16:39:00.003+02:00

Στη γωνιά του δρόμου κοντά στο σπίτι μου, πριν λίγο, την ώρα που οι πωλητές της λαϊκής αγοράς μάζευαν τους πάγκους τους. Από τις εικόνες που βλέπω καθημερινά στο δρόμο, αυτή είναι η πιο αθώα. Θα μπορούσαν τα μανταρίνια να είχαν πέσει από τη σακούλα της και να τα μάζευε. Θεωρητικά η πιο αθώα· η ανάγκη που πρέπει να έχει μια ανθρώπινη ψυχή ώστε να καταφέρει να υπερβεί τον εξευτελισμό της δημόσιας έκθεσης στη διάρκεια μιας τέτοιας πράξης, πρέπει να είναι τραγική. Όσο για τις Λερναίες Ύδρες του Υπουργού Οικονομικών, πείτε του ότι το να διατηρείς τη διανοητική σου υγεία, βομβαρδιζόμενος μέρα με τη μέρα στη γειτονιά σου από τέτοιες, και πολύ χειρότερες εικόνες, αυτό είναι ηράκλειος άθλος.

Θεόσταλτος / Μπάμπης

2012-02-08T10:03:00.004+02:00

(Los Angeles Times)

Ο Rick Santorum είναι το σκοτεινότερο πρόσωπο των Η.Π.Α., ό, τι πιο απεχθές μπορεί να γεννήσει η χώρα αυτή: Η Δημοκρατία ως Επιφάνεια, τα πολιτικά δικαιώματα ως θεόσταλτο δώρο και μεταφυσική εντολή κι όχι το αποτέλεσμα συνεχούς ανθρώπινης πάλης και αγώνα. Στη «χώρα του Θεού», ο Santorum κέρδισε στην εσωκομματική ψηφοφορία των Ρεπουμπλικάνων στη Μινεσότα και στο Μιζούρι για το ποιός θα είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές τον επόμενο Νοέμβριο. Ο Santorum που πρώτο πρώτο στην «πολιτική» του ατζέντα έχει το επιχείρημα ότι τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων δεν συμπεριλαμβάνονται στο πακέτο-δώρο δικαιωμάτων του Θεού προς τον άνθρωπο. It’s not in the Bible!

Από την άλλη μεριά, οι καλές ειδήσεις: το άλλο πρόσωπο της ίδιας χώρας, που επιμένει κι αγωνίζεται, το πρόσωπο πολλών απ’ τους ανθρώπους της κι όχι του Θεού της, το πρόσωπο που αγάπησα. Διαβάζω ότι λίγες ώρες απ’ όταν Εφετείο στην Καλιφόρνια απεφάνθη ότι η Proposition 8 (μέσω της οποίας μόνο ο γάμος μεταξύ ατόμων διαφορετικού φίλου έχει νομική ισχύ ή αναγνώριση στην Πολιτεία) είναι αντισυνταγματική, εκατοντάδες βγήκαν στους δρόμους να γιορτάσουν.

-------

Στο δικό μας μέτωπο: Μπάμπη Παπαδημητρίου, αν μου έδινες ένα πεντάευρω την κάθε φορά που μέσα στα προηγούμενα δύο χρόνια μου πετούσες ότι αν καταφέρουμε αυτό το βήμα θα μπορούμε στη συνέχεια να νιώθουμε ασφαλείς, το χαράτσι μου θα το είχα πληρώσει δίχως δυσκολία.

Δεν έχω όρεξη για πολλά αυτές τις μέρες.

Que Sera, Sera

2012-02-07T15:38:00.002+02:00

Όσοι έχουν δει την ταινία θα θυμούνται ότι το τραγούδι αυτό αποτελεί μέρος της πλοκής, η Doris Day δεν το τραγουδά απλά προς τέρψη του θεατή, αλλά αντίθετα με πολύ ένταση, περισσότερο πόνο και με κάποιο σκοπό. Το τραγούδι δρα καταλυτικά στην ιστορία και οδηγεί στην τελική δραματική κορύφωση, στην τελική λύση.

Με τις καλύτερες ευχές μου.

...σαν πάει κάτι να γραφεί...

2012-02-06T19:56:00.002+02:00

Ποίηση 1948

τούτη η εποχή

του εμφύλιου σπαραγμού

δεν είναι εποχή

για ποίηση

κι άλλα παρόμοια:

σαν πάει κάτι

να

γραφεί

είναι

ως αν

να γράφονταν

από την άλλη μεριά

αγγελτηρίων

θανάτου

γι’ αυτό και

τα ποιήματά μου

είν’ τόσο πικραμένα

(και πότε - άλλωστε – δεν ήσαν;)

κι είναι

-προ πάντων-

και

τόσο

λίγα

Νίκος Εγγονόπουλος,

από τη συλλογή «Ελευσίς» του 1948

(το τελευταίο ποίημα)

X-boy?

2012-02-06T10:31:00.010+02:00

Πανέμορφο επίσης. Στην Κίνα γεννήθηκε ένα αγοράκι με γαλάζια μάτια. Ασυνήθιστο, αλλά όχι τόσο ασυνήθιστο όσο το γεγονός ότι το παιδί έχει ιδιαίτερα οξεία νυκτερινή όραση, μπορεί να διαβάζει στο σκοτάδι. Δεν έχει τα μάτια της γάτας όπως πολλοί πίστευαν· ένας ειδικός είπε ότι το ν’ αποκτήσεις τον επιπλέον ιστό που επιτρέπει στα αιλουροειδή να βλέπουν στο σκοτάδι και που κάνει τα μάτια τους να λάμπουν στο σκοτάδι, δεν είναι αποτέλεσμα ενός και μόνο εξελικτικού πηδήματος προς τα μπρος, χρειάζονται πολλά βηματάκια και πολύς χρόνος. Το αγόρι ίσως έχει ιδιαίτερα μεγάλο αριθμών φωτοευαίσθητων κυττάρων (ραβδίων όπως βλέπω στο διαδίκτυο ότι ονομάζονται), τα οποία ενισχύουν την όραση σε χαμηλό φως.

Σε κάθε περίπτωση, είναι γοητευτικό να βλέπεις τη βιολογία να δημιουργεί την υπέρβαση, το διαφορετικό, το θαύμα ουσιαστικά· γοητεύει περισσότερο αν πρόκειται για τον άνθρωπο.

(ενδιαφέροντα και τα σχόλια στο σύνδεσμο, πολλές οι ερμηνείες)

Hitchcock blonde

2012-02-06T09:43:00.008+02:00

(zimbio)

Αρχίζουμε τη εβδομάδα με κάτι πολύ όμορφο. Αν ήμουν straight θα την είχα ερωτευτεί. Αν ήμουν ή ένιωθα γυναίκα, θα ήθελα να της έμοιαζα και ίσως την ερωτευόμουν. Αλλάζοντας τα κανάλια χθες το βράδυ, έπεσα σ’ ένα αφιέρωμα για την Tippi Hedren. Δύο πράγματα μου έκαναν εντύπωση. Ο Hitchcock είχε εμμονή μαζί της σε βαθμό ψύχωσης. Η κόρη της, Melanie Griffith, ομολόγησε ότι παιδούλα είχε δεχτεί δώρο από το σκηνοθέτη κι ανοίγοντας το πακέτο βρήκε ένα μικρό φέρετρο και μέσα μια κούκλα που έμοιαζε με τη μητέρα της. Το άλλο είναι ότι στις μέρες μας η Hedren διατηρεί κέντρο περίθαλψης για μεγάλα αιλουροειδή στην Καλιφόρνια.

Σήμερα θα ξαναδώ σε dvd το “Marnie”. Τα «Πουλιά» τα έχω δει αμέτρητες φορές.

Ιθάκη

2012-02-05T17:39:00.005+02:00

(Kirkpinar)

Κάποτε, ακουμπούσαν τους αρρώστους στη γη, τους έθαβαν με λίγο χώμα ή τους βουτούσαν στο νερό, ώστε αυτοί να μπορέσουν να ξανανιώσουν, να δυναμώσουν. Κάποτε. Πριν σκεπάσει καταχνιά γη και νερά, πριν χαθούν οι σοδειές, πριν πεινάσουν τα παιδιά.

Το έχω πει με τον τρόπο μου. Η πατρίδα δεν ήταν επιλογή μου· δεν ξέρω αν μπορεί κανείς να επιλέξει το χώρο που ονομάζει πατρίδα. Για μένα ήταν μια μοιραία διαδικασία ανακάλυψης, το αρχικό ξύπνημα των αισθήσεων και του νου, ο πρώτος προσανατολισμός, με μένα – παιδί – στο κέντρο και όριο τον ορίζοντα.

Ο ήλιος στο ναδίρ. Πρέπει να ξαναβρώ την Ιθάκη. Μιλώ μόνο για τον εαυτό μου· το να ξαναγεννηθούμε, το να ξαναβρεί ο καθένας μας τον εαυτό του να στέκεται σε μια πατρίδα, δεν μπορεί παρά να γίνει ξεχωριστά για τον καθένα, όπως έγινε με μένα τότε που ήμουν παιδί. Μετά θα μπορέσουμε να βρούμε ο ένας τον άλλο. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, ούτε αν θα τα καταφέρετε. Η μόνη μου ευχή όμως είναι να ξαναβρεθούμε σε μια Ιθάκη· φημισμένη για το βασιλιά της, τις σοδειές της και τα δέντρα της, με κλωνάρια ν’ αγγίζουν το χώμα, λυγισμένα από τους καρπούς τους.

της υπομονής

2012-02-04T20:52:00.004+02:00

Χθες το μεσημέρι γύρισα από τη δουλειά νωρίς, σχετικά εξαντλημένος. Κρατούσα στο χέρι μου τρεις μέρες επιπλέον αναρρωτική και ισχυρότερο αντιβιοτικό, ύστερα από νέα συνταγή που μου έδωσε ο γιατρός. «Είναι της υπομονής η πάθησή σας», μου είπε ο γιατρός, «και δε μου φαίνεται ότι έχετε την υπομονή».

Δεν είχα συναίσθηση αν είχε βγει ο ήλιος στη διάρκεια της μέρας. Μόλις γύρισα και μπήκα στην κουζίνα, τον είδα μέσα στο σπίτι μου.

Το βράδυ είχα άσχημο ύπνο, το πρωί ανέβασα πυρετό· ήρθε ο Χ., μια φίλη και η μητέρα μου. Η τελευταία μου έφερε φαγητό. Τώρα νιώθω αρκετά καλύτερα, περιμένω δύο φίλους να περάσουν.

Σήμερα, έχοντας περάσει αρκετές μέρες βιώνοντας τον ισχυρότερο σωματικό πόνο εδώ και χρόνια, συνειδητοποίησα κάτι· περισσότερο σαν απάντηση σε κάτι που μου κούραζε τη σκέψη, πάνε πάνω από είκοσι χρόνια. Αυτή η συνειδητοποίηση μ’ έκανε να νιώσω καλύτερα. Αλλά αφορά αποκλειστικά εμένα.

Όλα, τελικά, είναι της υπομονής.

This will be the day that I die

2012-02-03T19:24:00.003+02:00

…Αλλά ο Φλεβάρης μ’ έκανε κι έτρεμα

με κάθε εφημερίδα που άφηνα στην πόρτα

κακές ειδήσεις στο κατώφλι

δεν μπορούσα να κάνω βήμα παρά πέρα…

Δεν ξέρω αν έβαλε σήμερα το τραγούδι αυτό ο Λεμονοστύφτης, δεν έχω προλάβει ν’ ακούσω την εκπομπή του. Σήμερα είναι η επέτειος του θανάτου του Buddy Holly, μου το θύμισε η τηλεόραση, ένα γεγονός αφορμή να γραφτεί αυτό το τραγούδι, ένα από τα πιο όμορφα. Τον Buddy Holly τον έχω ξεχάσει· ο Φλεβάρης όμως το ίδιο παγωμένος και οι ειδήσεις ακόμα πιο άσχημες.

on your face

2012-02-03T07:48:00.004+02:00

Διαβάζω κάποιες εντυπωσιακές στατιστικές για το facebook. Ένας, και περισσότεροι, στους δύο χρήστες του διαδικτύου είναι και χρήστης του facebook. Ένα μέσο με το οποίο δεν τα πηγαίνω καλά. Ίσως γιατί απ’ όλα τα μέσα του διαδικτύου, το facebook είναι αυτό που μοιάζει περισσότερο με τη σκέψη μου. Κάποτε είχα λογαριασμό εκεί, με το πραγματικό μου όνομα, τον οποίο δεν κράτησα πάνω από είκοσι μέρες. Με κούραζε· έμπαινα και η οθόνη μου γέμιζε σειρά ετερόκλητα πράγματα, αραδιασμένα το ένα δίπλα στο άλλο. Ο ευκολότερος τρόπος για μένα να χαθώ και να χάσω το χρόνο μου· τη στιγμή που αυτό που χρειάζεται η σκέψη μου είναι περισσότερη πειθαρχία. Όσοι έχετε βρεθεί μαζί μου σε συζήτηση, το έχετε διαπιστώσει. “You have a butterfly mind”, είχε παρατηρήσει κάποτε ο καθηγητής μου, όταν συζητούσαμε για την έρευνά μου. «Έχεις νου σαν της πεταλούδας».

Από το ένα θέμα στο άλλο. Στα φοιτητικά μου χρόνια υπήρχε ένα βιβλιοχαρτοπωλείο χαμηλά στην Ιπποκράτους, που πούλαγε πάμφθηνα κάτι μικρά τετράδια· το χαρτί τους μύριζε παλιό. Τα γέμιζα με τις σκέψεις μου, μου άρεσε ν’ αρπάζω, όπως με την απόχη, μια σκέψη που έφτανε (τυχαία;) στο νου μου, να την καρφιτσώνω, να δω μέχρι που μπορούσε να με φτάσει.

«Γιατί δεν χρησιμοποιείς το facebook;» με ρώτησε τις προάλλες ένα φίλος περιμένοντας να φτάσει η παραγγελία μας, «τα blogs είναι ξεπερασμένα». Σκέφτηκα. «Μου αρέσει», είπα «να βάζω σε τάξη κάποιες από τις σκέψεις μου - ή τις εντυπώσεις μου - να έχω το δικό μου, το συγκεκριμένο χώρο, τον ίδιο τοίχο στην ίδια γωνιά, να νιώθω ότι τις γράφω μόνος και στην ησυχία μου, μια συνηθισμένη συνήθως ώρα· και ν’ αφήνω τους άλλους να περάσουν να τις διαβάσουν αν αυτοί οι ίδιοι θελήσουν, όποτε θελήσουν, κι αν το θελήσουν να γράψουν κάτι από τη δική τους σκέψη. Το blog για μένα αποτελεί αυτή τη διαδικασία, το facebook δεν μου φαίνεται επεξεργασμένο, με κουράζει είναι πολύ on your face, που λένε».

Την ώρα που ήρθε η παραγγελία μας κι έτρωγα το πεϊνιρλί μου, αφαιρέθηκα. «Τι σκέφτεσαι;» με ρώτησε ο φίλος. «Να», του λέω, «σκέφτομαι αν ο Παπανδρέου την ώρα που ανακοίνωνε την είσοδό μας στο ΔΝΤ από το Καστελόριζο, φορούσε γυαλιά ηλίου κι ότι αν φορούσε γυαλιά ηλίου θα εκνευριζόμουν ακόμα περισσότερο – για κάποιο λόγο».

Στα “acknowledgments” της διατριβής του μεταπτυχιακού μου ευχαρίστησα τον καθηγητή μου που κατάφερε να δαμάσει την πεταλούδα στο νου μου. Το blog για μένα λειτούργει με τον ίδιο τρόπο, σε καθημερινές σκέψεις, τις οποίες μοιράζομαι τελικά μαζί σας· κι εκεί είναι η μεγάλη ευχαρίστηση, στη μοιρασιά.

Πάντως, αυτές τις μέρες που είχα χρόνο, ομολογώ, ότι το facebook ήταν ο μεγαλύτερος πειρασμός. Και τον χάρηκα. Χρησιμοποιώ ένα λογαριασμό στο όνομα του blog, δεν μπαίνω συχνά, σπάνια σχολιάζω (συνήθως κάποιο “like”) ακόμα πιο σπάνια θα γράψω κάτι. Αλλά αποτελεί το διαολεμένο μεγάλη πρόκληση, να χαζέψεις και να χάσεις το χρόνο σου.

Ο αδύναμος κρίκος της λογικής του

2012-02-02T07:43:00.006+02:00

Από τη συνέντευξη του Paul Thomsen στην "Καθημερινή":

...Ζητάτε από τους τρεις ηγέτες που υποστηρίζουν την κυβέρνηση να συνυπογράψουν την όποια συμφωνία για τα μέτρα του νέου προγράμματος. Δεν είναι υπερβολικό αυτό που ζητάτε, εάν τα κόμματά τους υπερψηφίσουν τη συμφωνία στη Βουλή;

Έχετε δίκιο, αλλά χρειαζόμαστε διαβεβαιώσεις ότι όποιος θα είναι στην κυβέρνηση μετά τις εκλογές -όποτε και αν γίνουν- και επιθυμεί εύλογα να κάνει κάποιες αλλαγές στην οικονομική πολιτική, αυτές θα είναι ευθυγραμμισμένες με τους στόχους και το βασικό πλαίσιο της συμφωνίας. Χρειαζόμαστε αυτές τις διαβεβαιώσεις γιατί το δάνειο θα δοθεί πριν από τις εκλογές. Τις ακριβείς λεπτομέρειες θα τις συζητήσουμε. Πάντως, πρόκειται για κάτι που ζητάμε πάντα όταν γίνονται εκλογές. Το κάναμε πέρυσι, πριν από τις εκλογές, στην Πορτογαλία...

Εδώ ακριβώς γίνεται εμφανής η αδυναμία της προσέγγισης ΔΝΤ να εφαρμόζεται σε χώρες με δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις. Γιατί μπορεί ο Thomsen να ζητάει διαβεβαίωση από τους τρεις ηγέτες (και τα κόμματά τους) που στηρίζουν την τώρα κυβέρνηση για εφαρμογή των μέτρων του νέου προγράμματος, αλλά – σε μια δημοκρατία – δεν υπάρχει τρόπος να λάβεις τη διαβεβαίωση ότι όποιος θα είναι στην κυβέρνηση μετά από εκλογές οι πολιτικές που θα εφαρμόζει θα είναι ευθυγραμμισμένες με τους στόχους και το βασικό πλαίσιο της όποιας συμφωνίας έχει προηγηθεί των εκλογών. Γι’ αυτό ακριβώς οι χούντες και τ’ αυταρχικά καθεστώτα, κατάφερναν να «συνεννοηθούν» πάντα καλύτερα με το ΔΝΤ και τις πολιτικές του.

Το φανερώνει και ο ίδιος ο Thomsen, με τον τρόπο του:

...Πιστεύω ότι οι διάφοροι αξιωματούχοι -και εγώ- θα πρέπει ίσως να είναι πιο ευαίσθητοι στο να διασφαλιστεί ότι στέλνουμε ένα μήνυμα ισορροπίας, όταν λέμε πως το πρόγραμμα βρίσκεται εκτός τροχιάς. Παρότι οι περισσότεροι από τους στόχους και τα σημεία αναφοράς που είχαν τεθεί για τα τέλη Δεκεμβρίου δεν επιτεύχθηκαν, αυτό δεν ήταν κάτι που προκάλεσε έκπληξη, δεδομένης της πολιτικής αναταραχής που σημειώθηκε στο τελευταίο τρίμηνο του 2011…

Ο μόνος τρόπος θα ήταν να μπουν στη συμφωνία ρήτρες. Το οποίο όμως θα στείλει στο διάολο το μήνυμα ευαισθησίας και ισορροπίας που θέλει να προβάλλει ο Thomsen, και το οποίο θα αποδυναμώσει προφάσεις για εκ των προτέρων διαπραγμάτευση.

Holiday

2012-02-01T11:42:00.006+02:00

Ο ήλιος είχε χαμηλώσει και με το πρώτο φύσημα ένιωσα να διαπερνά το σβέρκο μου ανατρίχιασμα, ως κάτω στη μέση. Τα χέρια μου, όλο μου το κορμί, ήταν σκεπασμένα με άμμο. Κοιμόταν δίπλα μου, ξαπλωμένος στην παραλία, γι’ αρκετή ώρα· ξύπνησε και με κοίταξε. «Τι κάνεις εκεί;» με ρώτησε. «Την Ουσμάλ», απάντησα, δείχνοντάς του. «Εδώ είναι η Πυραμίδα του Μάγου, εδώ το Μοναστήρι, εδώ η Μεγάλη Πυραμίδα κι εδώ το Γήπεδο».

Δεν είπε τίποτα. Σύρθηκα στα τέσσερα, τον φίλησα στα χείλη και στο μέτωπο, χωρίς να τον αγγίξω, να μην τον λερώσω. Τον κοίταξα, μου άρεσε που το δέρμα του δεν το έκαιγε ο ήλιος, παρόλο που ήταν ξανθός· που μαύριζε όπως και το δικό μου. «Να μείνουμε εδώ. Για πάντα», του είπα. «Εγώ θα χωθώ σε κάποια ανασκαφή, θα μάθω καλά τη δουλειά· όλα αυτά τα ερείπια, τα σκεπασμένα από ζούγκλα. Εσύ θα μαθαίνεις αγγλικά στα ινδιανάκια. Σου αρέσει η ζέστη, μου αρέσει και μένα».

Χαμογέλασε, πήρε βαθιά ανάσα. «Όχι», κούνησε το κεφάλι, «θέλω να ζήσω στην Ελλάδα. Και συ πρέπει να πας φαντάρος».

----------------

Στο αεροδρόμιο στην Tampa, πέρασε τους ελέγχους πριν από μένα. Σταμάτησε και με περίμενε. Η υπάλληλος της Υπηρεσίας Μετανάστευσης με πληροφόρησε ότι η βίζα μου είχε λήξει. Ένιωσα τη γλώσσα μου να στεγνώνει. Της είπα ότι είχα εισιτήριο επιστροφής για την Ελλάδα, σε μια βδομάδα, αλλά από Miami. Της είπα ότι έπρεπε να γυρίσω στην Ελλάδα οπωσδήποτε, γιατί έπρεπε να πάω στο στρατό. Τον είδα που παρακολουθούσε από μακριά, απορημένος· του έκανα σήμα με το χέρι να περιμένει δύο λεπτά. «Που θα μείνετε τις μέρες αυτές, στις Η.Π.Α. ;» με ρώτησε η υπάλληλος. «Μαζί του», απάντησα και τον έδειξα με το χέρι. «Μερικές μέρες με τους γονείς του στη Venice, τις υπόλοιπες με τον αδελφό του στο Miami».

Η υπάλληλος γύρισε και τον κοίταξε. Ύστερα μου χαμογέλασε και μου έδωσε άδεια παραμονής για δέκα μέρες. Απέμεναν ακόμα έντεκα χρόνια ως την ενδεκάτη Σεπτεμβρίου.

----------------

Την ώρα που οδηγούσα για το Miami, μέσα από τα Everglades, πετάχτηκε στο δρόμο ένα μεγάλο, άσπρο πουλί· το σκότωσα. Έβαλε το χέρι του στο μηρό μου και μου έλεγε να μη στενοχωριέμαι, συνέβαινε αυτό συνέχεια στο μέρος αυτό που βρήκαν να φτιάξουν τον αυτοκινητόδρομο. Αυτό μου έλεγε.

----------------

Έφτασα στην Αθήνα τρεις βδομάδες πριν από ’κείνον. Μέσα στο καλοκαίρι, έψαχνα μανιωδώς να βρω σπίτι να νοικιάσουμε. Τελικά βρήκαμε ένα στην Πλατεία Κύπρου, ψηλά στο Γαλάτσι. Μας άρεσε, είχε μεγάλο μπαλκόνι, αληθινή ταράτσα. Βλέπαμε κάθε βράδυ τον ήλιο να δύει πέρα, πίσω από το Ποικίλο Όρος.

Τέλη Οκτώβρη παρουσιάστηκα στην Τρίπολη.

----------------

Γλυκός ο χθεσινός ύπνος. Να ’ναι καλά ο φαρμακοποιός με το αντιφλεγμονώδες που μου έδωσε. Και ξύπνησα όχι από όνειρο, αλλά με τη ζέστη αυτής της ανάμνησης. Ξέρω γιατί. Όλες αυτές τις μέρες, που έχω την αναρρωτική, έχω απλώσει στο τραπέζι βιβλία αρχαιολογίας. Τα διαβάζω με νωχελική ευχαρίστηση· ένα ταξίδι που άρχισε τότε και το τέλειωσα κυρίως μόνος, σιγά – σιγά, και σε δόσεις. Μου άρεσε να ξαναβρίσκω εκείνη τη μυρωδιά από υγρό χώμα μαζί με φύλλα που σαπίζουν, βρεγμένα από μεσημεριανή τροπική μπόρα. Την πρωταγάπησα αυτή τη μυρωδιά τρέχοντας μαζί του, να βρούμε καταφύγιο από το νερό, στα ερείπια της Σαγίλ.

Μου έρχονται στο νου αναρτήσεις για χιλιάδες πράγματα, τα μόνα ενδιαφέροντα πράγματα στην ουσία για μένα· εξαιρετικά βαρετά, πιθανότατα για σας. Σήμερα, ξυπνώντας, θυμήθηκα ακόμα και το τραγούδι που σιγοτραγουδούσα την ώρα που έπαιζα με την άμμο.

Τσιφλίκια

2012-01-31T21:39:00.003+02:00

(Eurokinissi)

Από πού κι ως πού Λοβέρδος και Βενιζέλος ν’ ανακοινώσουν τη συμφωνία τους για τη διεκδίκηση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ με συνέντευξη τύπου στο Υπουργείο Οικονομικών; Το κτίριο στην Ιπποκράτους δεν διαθέτει αίθουσα για να δίνουν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ συνεντεύξεις που σχετίζονται με το μέλλον του κόμματος;

Βαρβαρότητα

2012-01-31T09:48:00.004+02:00

(Pieter Bruegel)

Στο μετρό πριν μερικές μέρες μπήκε μαζί μου ένας άστεγος και στάθηκε δίπλα μου· φορούσε φόρμα, ανασηκωμένη στο ένα πόδι, η γάμπα του ήταν πρησμένη, ένα μωσαϊκό από κόκκινο καύκαλο και διαπυημένες πληγές. Απομακρύνθηκα για να σταθώ σε άλλο σημείου του βαγονιού.

Ο πόνος, ο έντονος κι επιμένων σωματικός πόνος είναι το ξύπνημα σε μια πραγματικότητα, στη συνειδητοποίηση του πόσο εύθραυστες και λεπτές είναι οι προσπάθειές μας να φτιάξουμε δίκαιη και γλυκιά ζωή, ζωή που όχι μόνο να μπορούμε να ζούμε, αλλά ν’ αξίζει τον κόπο να ζούμε. Παιχνίδια του μυαλού μου: σκέφτομαι πόσο ανούσιο θα δείχνει το σύνολο της φαιάς ουσίας που έχει καταναλωθεί για τ’ ανθρώπινα δικαιώματα και το δικαίωμα στην ευτυχία σε κάποιον που εγκλωβισμένος σ’ ένα σκοτεινό θύλακα αέρα, παρασύρεται μέσα σε βυθιζόμενο πλοίο προς την άβυσσο· σε κάποιον που αιμορραγεί πλακωμένος σε συντρίμμια, τη στιγμή που τα ρουθούνια του μυρίζουν τη φωτιά που πλησιάζει· σε κάποιον που σε εμβρυακή στάση με κορμί φαγωμένο από γάγγραινα, λιποθυμά σε γωνιά πεζοδρομίου κάπου στην Αθήνα. Βαρβαρότητα η μόνη πραγματικότητα και το μόνο βίωμα.

Η μόνη επιλογή είναι να συνεχίζουμε να ενισχύουμε το κέλυφος αυτό, που προστατεύει τους εαυτούς μας από αυτή τη μόνη, την έξω από τους ανθρώπους πραγματικότητα. Ένα μόνο: όταν - όπως στην περίπτωση του αστέγου – ο πόνος είναι (και βιώνεται ως) αποτέλεσμα βούλησης κι ενεργειών μιας εξουσιαστικής μερίδας και της υποκρισίας της ότι οι ενέργειές της πραγματοποιούνται για το καλό όσων υποφέρουν, γεννιέται μίσος κι ένας φαύλος κύκλος που τραβάει τους πάντες πίσω στο σκοτάδι, ολοένα και βαθύτερα.

Beach Boy

2012-01-30T09:10:00.008+02:00

(στον άλλο Γιώργο)

Χειμώνας στην Κόστα Ρίκα.

Costa Rica, oh! Costa Rica,

la tierra de la pura vida,

la vida socialista.

Θυμήσου

2012-01-30T09:06:00.003+02:00

(στο Γιώργο)

Remember

REMEMBER me when I am gone away,

Gone far away into the silent land;

When you can no more hold me by the hand,

Nor I half turn to go, yet turning stay.

Remember me when no more day by day

You tell me of our future that you planned:

Only remember me; you understand

It will be late to counsel then or pray.

Yet if you should forget me for a while

And afterwards remember, do not grieve:

For if the darkness and corruption leave

A vestige of the thoughts that once I had,

Better by far you should forget and smile

Than that you should remember and be sad.

Της Christina Rossetti,

από τη συλλογή “Goblin Market and Other Poems” (1862)

(από το σπίτι με αναρρωτική)

Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου

2012-01-29T10:19:00.018+02:00

Την Τετάρτη, που είχα πάει στη λαϊκή, είδα τον πωλητή από τον οποίο αγοράζω πορτοκάλια να κόβει μια κολοκύθα σε κομμάτια για πούλημα και να κρατάει τους σπόρους. Είχε κι άλλες στον πάγκο, τις κοίταξα και του είπα ότι οι κολοκυθιές μου έδωσαν μεγαλύτερο καρπό και ότι θα κρατήσω κι εγώ σπόρους.

Ο κυρ Μίμης ο γείτονας, μου είχε χαρίσει σπόρους, πρέπει να ήταν αρχές Ιουνίου· τους φύτεψα και δίχως να κάνω απολύτως τίποτα, μόνο πότισμα, αυτές θέριεψαν, απλώθηκαν και μου έδωσαν καμιά πεντάδα τεράστιες κολοκύθες (respect από τον κυρ Γιάννη, τον άλλο γείτονα που έχει και μποστάνι) τις οποίες δώρισα, καθότι κολοκυθόπιτα δεν ξέρω να φτιάχνω κι αν ήξερα θα βαριόμουν. Έχω κρατήσει τη μεγαλύτερη για τους σπόρους.

Ξέρετε, η κολοκυθιά συνιστούσε ένα από τα μεγάλα μυστήρια της επιστήμης, εκεί μαζί με τις μαύρες τρύπες του διαστήματος και το μποζόνιο Higgs. Η φλασκιά, η νεροκολοκυθιά, είναι το πρώτο φυτό που καλλιεργήθηκε στο Δυτικό Ημισφαίριο, πολύ παλιά, 7.000 χρόνια πριν, σε Μεξικό και σε Περού οι πρώτες ενδείξεις. Το πρόβλημα είναι ότι η φλασκιά δεν έχει αυτοφυείς άγριους συγγενείς στις δύο αμερικανικές ηπείρους, η προέλευσή της είναι αφρικανική. Μεγάλο μυστήριο. Θα μπορούσε, να είχαν βάλει το χέρι τους εξωγήινοι. Θα μπορούσε, να είχε πετάξει ένα πουλί σε υπερπόντιο ταξίδι και να κουτσούλησε το σπόρο, μπροστά στα πόδια κάποιου αρχαίου φύλαρχου, που ρέμβαζε κοιτάζοντας τον Ατλαντικό, προς τα ανατολικά. Τίποτα απ’ όλα αυτά. Η πεζή επιστήμη ήρθε κι έδωσε τη λογικότερη απάντηση. Τη νεροκολοκύθα τη μετέφεραν στην αμερικανική ήπειρο οι πρώτοι άνθρωποι που πάτησαν εκεί πόδι από τη μεριά της Αλάσκας, διασχίζοντας τον Βερίγγειο Πορθμό. Απολύτως λογικό· η αρχική χρήση της φλασκιάς ήταν, βέβαια, για φλασκί κι όχι για φαγητό. Θα κοράκιαζαν οι άνθρωποι στο μακρύ ταξίδι. Ραδιοχρονολόγηση έδειξε ότι η χρήση της στο Νέο Κόσμο για δοχείο πάει πολύ πιο πίσω, τουλάχιστον 9.000 χρόνια. Από την άλλη μεριά της αλυσίδας, δεν αποτελεί ιδιαίτερο μυστήριο το πώς έφτασε η νεροκολοκύθα στη βορειοανατολική Ασία από την Αφρική, καθώς και αυτή και ο άνθρωπος έχουν αφρικανική προέλευση. Ήταν αναμενόμενο αφού την κουβαλήσαμε ως την άκρη της Σιβηρίας, να την πάρουμε μαζί μας και ως την άκρη της Νότιας Αμερικής.

Το έχω ξαναγράψει: δοχείο ίσον πολιτισμός.

Η βλακεία, που λάμπει

2012-01-28T11:45:00.002+02:00

Την έχω ακούσει αυτήν την ιστορία από φίλο, δικό μου άνθρωπο, που τον εμπιστεύομαι. Σε συνάντηση με στελέχη της τρόικας σε επίπεδο Γενικών Γραμματέων, σχετική με νέα νομοθεσία για κάποιο είδος αδειοδότησης. Από μεριά του ΔΝΤ, μια Ισπανίδα, είρωνας, κι όχι τόσο έξυπνη όσο προσπαθούσε να πουλήσει η μούρη της. Από μεριά της ΕΕ, ένας κομισάριος της Επιτροπής, Αυστριακός, καθαρόαιμος στόκος. Από μεριά της ΕΚΤ, ένας Πολωνός, ο πλέον συμπαθής, αν θυμάμαι καλά τα λεγόμενα του φίλου. Ο τελευταίος ζήτησε κάποια στοιχεία, του τα έδωσαν, έκανε τις ερωτήσεις του και σαν επαγγελματίας τη δουλειά του. Η κυρία του ΔΝΤ επέμενε ότι μερικά βήματα στη διαδικασία αδειοδότησης ήταν περιττά, μέχρι που οι Έλληνες εκπρόσωποι υπογράμμισαν ότι αποτελούν υποχρεώσεις απέναντι στο Κοινοτικό Δίκαιο, γεγονός που αγνοούσε ο στόκος κομισάριος (ο οποίος έπρεπε θεωρητικά πρώτος να το υποδείξει).

Φτάνουμε λοιπόν στο στόκο.

«Να βάλουμε», λέει, «ρήτρα στο νόμο για τους δημοσίους υπαλλήλους, που δεν κάνουν τη δουλειά τους».

Κανένας δεν αντέδρασε. Παίρνει το λόγο ο γνωστός μου, κι απαντάει:

«Είμαι δημόσιος υπάλληλος και θεωρώ λίγο προσβλητικό αυτό που λέτε. Θα προσπαθήσετε να διδάξετε εργασιακό ήθος στους Έλληνες δημοσίους υπαλλήλους μέσα από νόμο που σχετίζεται μ’ αδειοδοτήσεις;»

«Αυτό είναι μεγάλη κουβέντα, αλλά πως θα την κάνουν τη δουλειά τους;» απαντά, σε κάπως απολογητικό τόνο, ο στόκος.

«Γι’ αυτόν το λόγο, υπάρχει ο δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας, ο οποίος αν εφαρμοστεί μπορεί να φέρει άψογα αποτελέσματα. Ας επικεντρωθούμε στο ζητούμενο, που είναι οι αδειοδοτήσεις», επιμένει ο φίλος.

«Ναι, αλλά ο νέος νόμος μπορεί να λάμψει σα διαμάντι και στην υπόλοιπη ελληνική διοίκηση», επιμένει ο στόκος, με μια χαρούμενη αισιοδοξία να φωτίζει τα μάτια του.

Το μόνο που έλαμψε ήταν η αήττητη βλακεία του εθνοσωτήρα, σχολίασε ο φίλος που μου διηγήθηκε την ιστορία.

τουλίπες

2012-01-27T07:14:00.003+02:00

Κάτι όμορφο. Έχω ξαναγράψει για τον αργιλικό σχιστόλιθο του Burgess της Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά, αυτό το γεωλογικό portal σε μια άλλη εποχή, πριν μισό δισεκατομμύριο χρόνια, όταν η ζωή πειραματιζόταν ασταμάτητα και με φαντασία, με συνεχείς δοκιμές και λάθη, γεννώντας όντα στις πιο απίθανες μορφές. Είχα γράψει για τη Hallucigenia. Σήμερα ένα άλλος λαγός από το καπέλο, ένα νέο απολίθωμα μέσα από τα ίδια στρώματα, ένα ζούδι που ονομάστηκε Siphusauctum gregarium. Γύρω στα 20 εκατοστά μήκος, ζούσε αγκιστρωμένο στο βυθό σε αποικίες και τρέφονταν φιλτράροντας το νερό.

Ήρθε κι έφυγε, σ’ ένα τικ του χρόνου, έγινε βράχος επιμένοντας, κανείς δεν θα νοιαζόταν, κανείς δεν θα θυμόταν, μέχρι που κάποιος έσκαψε και το έφερε στο φως, όμορφο σαν πίνακα.

από την Κόκκινη Ορχήστρα Θεσσαλονίκης

2012-01-27T06:53:00.006+02:00

Ο Στρατής ο Γατελούζος μου προώθησε ανακοίνωση της Κόκκινης Ορχήστρας Θεσσαλονίκης για την εκδήλωση που οργανώνει αυτό το Σάββατο 28 Γενάρη στο στέκι μεταναστών Θεσσαλονίκης στις 8μιση το βράδυ, σχετικά με τις ρατσιστικές δηλώσεις του υποψήφιου προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Αν. Λοβέρδου εναντίον των εκδιδόμενων μεταναστριών.

Βλέπω ότι κύριο αίτημα είναι η νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και μεταναστριών κάτι με το οποίο βέβαια διαφωνώ κάθετα. Εκτός αν υπήρχε τρόπος να τους νομιμοποιήσουμε όλους και όλες, να ισχύει η νομιμοποίηση σ’ όλη τη Schengen και να τους στέλναμε όλους και όλους, πρώτη θέση και ανεπιστρεπτί, στη Γερμανία αφού - εξάλλου - όλοι και όλες εκεί θέλουν να βρίσκονται. Που δεν υπάρχει τέτοιος τρόπος.

Πάντως Στρατή, μην πυροβολούμε συνεχώς με το μπαζούκας την «αγία ελληνική οικογένεια». Αν ακόμα δεν έχουμε φαγωθεί ζωντανοί, είναι επειδή κάποιες κοινωνικές δομές ακόμα λειτουργούν. Η ανοχή και η συνύπαρξη είναι το ζητούμενο - για μένα τουλάχιστον.

την υπογραφή σου και το πουλί σου...

2012-01-27T06:19:00.005+02:00

εδώ

Miranda vs. “born this way”

2012-01-26T07:19:00.005+02:00

(Zack Seckler/Getty Images)

Μπράβο στη Cynthia Nixon, τη “Miranda” του Sex & the City και τη συνέντευξή της στους NY Times (την οποία διάβασα μέσω του “The Dish”). Μπράβο της για την ειλικρίνειά της, αναφορικά με τον τρόπο που βιώνει την ομοφυλοφιλία της. Και είναι πραγματικά λυπηρό ότι οι διοργανωτές μιας gay εκδήλωσης στην οποία μίλησε η Nixon, προσπάθησαν ν’ αλλάξουν από το λόγο της τη φράση «ήμουν ετεροφυλόφιλη και ήμουν ομοφυλόφιλη, και ομοφυλόφιλη είναι καλύτερα». Δείτε την ουσία πίσω από αυτό, δεν προσπαθεί να παραβγεί παιδιάστικα. Μιλάει για το εαυτό της, προσθέτοντας τη σημαντικότερη παράμετρο: την ελευθερία να ζεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις χωρίς να νιώθεις ότι πρέπει ν’ απολογηθείς σε κανέναν· ειδικά με την εύκολη – ανασφαλή - δικαιολογία του «γεννήθηκα έτσι». Και την υποχρέωση της κοινωνίας, εφόσον θέλει να μετράει ελεύθερη, να σου αναγνωρίσει το δικαίωμα αυτό.

Έχω αναφερθεί και σ’ άλλες αναρτήσεις (εδώ κι εδώ για παράδειγμα) για το πώς η άκαμπτη εμμονή στο σεξουαλικό προσανατολισμό ως κάτι που γεννιέται κανείς μ’ αυτόν, ως κάτι που έχει βιολογική προέλευση δηλαδή (συνοδευόμενη πολλάκις με ατυχέστατα επιχειρήματα gay πιγκουίνων και λεσβιών πολικών αρκούδων), όχι μόνο οδηγεί σε αδιέξοδο, αλλά – το χειρότερο - εκμηδενίζει επί της ουσίας κάθε ομορφιά και δύναμη (συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής δύναμης) που έχει η έκφραση της ερωτικής επιθυμίας για τον άνθρωπο. Ο J. Bryan Lowder, τον οποίο αναφέρει ο Sullivan στο “The Dish”, δείχνει να σκέφτεται στο ίδιο μήκος κύματος. Αναφερόμενος λοιπόν στη Nixon, ο Lowder αναρωτιέται γιατί η επιλογή του σεξουαλικού προσανατολισμού ενός ατόμου να είναι λιγότερο θεμιτή από το να είναι το άτομο αυτό θεωρητικά «γεννημένο έτσι». Γράφει επίσης ότι με τον τρόπο της, η Nixon αμφισβητεί την εξάρτηση από τη βιολογία ως μέτρο της αξίας μας, σε αντίθεση με τη δημιουργία μιας κοινωνίας όπου οι σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ συναινούντων ενηλίκων δεν χρειάζονται καμία απολύτως δικαιολογία.

Δύο εικόνες, χίλιες λέξεις

2012-01-25T16:24:00.006+02:00

Μια μέρα, μια αιωνιότητα. Σήμερα, 25 Γενάρη του '12, στην Ελλάδα και το ελληνικό μας σήμερα. Οι λέξεις, εξακολουθούν να περιττεύουν.

Οι φτωχοί

2012-01-25T07:02:00.006+02:00

Όταν πέθανε η μητέρα μου, είπα να μοιράσω τα λίγα ρούχα της στους φτωχούς. Ρώτησα μια γειτόνισσα μήπως ήξερε καμιά φτωχιά γριούλα· μου απάντησε πως δεν υπήρχαν πια φτωχοί. Τα ίδια μου είπε και μια κυρία που κρατούσε το ταμείο των πτωχών στην ενορία μας: «Κανείς πια δε φοράει παλιά ρούχα. Μπλουζάκια ολοκαίνουργια τα βλέπεις στα σκουπίδια».

Είδα κι απόειδα, αποφάσισα να τα κρατήσω. Δε θα μου έπιαναν τόπο, χώρια που κάθε ρουχαλάκι θα μου θύμιζε και μιά εποχή. Άλλωστε, μπορεί και πάλι νά ’ρχονταν δύσκολοι καιροί, τότε που ανοίγεις με απόγνωση παλιά μπαούλα κι ανακαλύπτεις ξεχασμένα στον πάτο τους ένα σωρό χρήσιμα πράγματα, και δοξάζεις τον πανάγαθο που δεν τα είχες πετάξει.

Ντίνος Χριστιανόπουλος, από τα «Πεζά Ποιήματα / Νεκρή Πιάτσα»,

γραμμένο το 1982.

Η Δάφνη

2012-01-24T16:46:00.002+02:00

(cosmographica)

Μια συνάδελφος στο γραφείο, μου είπε ότι η κορούλα της ανέλαβε να κάνει μια παρουσίαση στην τάξη της, την έκτη δημοτικού, για τον πλανήτη Ουρανό. Πρότεινα να επικεντρώσει την παρουσίαση σ’ έναν από τους δορυφόρους του πλανήτη, τη Μιράντα, που η επιφάνειά της μοιάζει με παγωτό. Ενθουσιάστηκε με την ιδέα η Δάφνη (έτσι λένε το κοριτσάκι), είπε η συνάδελφος η οποία μεγαλώνει μόνη το παιδί, από μωρό. Τις προάλλες, μάνα και κόρη, είχαν πάει βόλτα με τ’ αυτοκίνητο στην Πεντέλη. Η κόρη σχολίασε πως δημιουργούνται τα διάφορα πετρώματα και είχε κάποιες πρόσθετες ερωτήσεις, στις οποίες η μητέρα δεν μπόρεσε ν’ απαντήσει. «Καλά, εσένα δεν σου γεννιέται απορία;» αναρωτήθηκε η κόρη. «Όχι», απαντάει η μαμά, «βράχος μου φαίνεται το ένα, βράχος μου φαίνεται το άλλο». «Βράχος είναι το κεφάλι σου», αντιλέγει θυμωμένα η κορούλα. Χθες, η συνάδελφος μου λέει ότι πρόσφατα διάβασαν Παπαδιαμάντη στο σχολείο κι έρχεται η κόρη μετά να ψάχνει τα ράφια, να βρει βιβλίο του. Δεν βρήκε. «Τέσσερεις φορές μετακομίσαμε απ’ όταν γεννήθηκες», απολογήθηκε η μητέρα, «κάπου παράπεσε ο Παπαδιαμάντης». «Είσαι σοβαρή που δεν έχεις ένα βιβλίο του Παπαδιαμάντη στο σπίτι;» πείσμωσε η μικρούλα.

Τη Δάφνη την έχω δει μόνο μια φορά· χαίρομαι ν’ ακούω γι’ αυτήν, λες και είναι δικό μου παιδί.

Δεν διάβασα το μνημόνιο...

2012-01-24T16:24:00.002+02:00

...γιατί είχα άλλες υποχρεώσεις, είχα άλλα καθήκοντα. Είχα να αντιμετωπίσω το έγκλημα ως υπουργός Προστασίας του Πολίτη.

Ε, προτού δεχτεί ν’ αναλάβει υποχρεώσεις ως υπουργός Ανάπτυξης, πέντε μήνες μετά, καλό ήταν να το είχε ξεφυλλίσει – τουλάχιστον.

Dorothy Parker: Κάτω τα χέρια από το Γιώργο…

2012-01-23T16:21:00.005+02:00

…θα γίνει της Τροίας.

Helen of Troy had a wandering glance;

Sappho's restriction was only the sky;

Ninon was ever the chatter of France;

But oh, what a good girl am I!

Τι τάχα να του είπανε

2012-01-23T07:11:00.004+02:00

Κάποια στιγμή στην καριέρα του, ο εικαστικός, συγγραφέας και μουσικός Νίκος Χουλιαράς εγκαταλείπει την ενασχόληση με τη μουσική, θέλοντας ν’ αφοσιωθεί στη ζωγραφική. Πίσω από τους όμορφους, απλούς και – φαινομενικά - αθώους στίχους και μελωδίες των παιδικών μου χρόνων, κρυβόταν κάτι άλλο· κάτι που έδειχνε τα δόντια του στον καλλιτέχνη και τον δάγκωνε, τραβώντας τον σε προσωπικά μονοπάτια, όχι ιδιαίτερα φωτεινά, προς «τα πίσω δωμάτια του νου».

Η αναδρομική και συστηματική έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη, η αφιερωμένη κυρίως στο εικαστικό έργο του Νίκου Χουλιαρά, μ’ εντυπωσίασε. Μια όμορφη έκπληξη.

Και να βρεις το δρόμο σου, είναι αυτό που θα σε πάει από το ένα σκοτάδι στο άλλο. Κάπως έτσι επισημαίνει ο Χουλιαράς – αν θυμάμαι καλά - σ’ ένα από τα βίντεο που προβάλλονται στην έκθεση.

Μετά την ήττα

2012-01-22T09:33:00.003+02:00

Ότι μου έμεινε από το σαββατοκύριακο. Δύο φωτογραφίες από ένα βαθύ βιολετί σύννεφο στο λιόγερμα.

Ο φίλος έφτασε σπίτι από το αεροδρόμιο Παρασκευή, στις 1.30 τη νύχτα. Κοιμόμουν. Φεύγοντας το πρωί για τη δουλειά, του είπα ότι δεν αισθανόμουν καλά. «Θα περάσει», επέμεινα. Γύρισα σπίτι χαμογελαστός, με το φλουρί που κέρδισα από την πίττα: «την κάνουμε, τυχερή η μέρα σήμερα». Οδηγώντας, ένιωσα ν’ ανάβω. «Βάλε μου το θερμόμετρο στο στόμα», του λέω. (Πάντα κουβαλάει θερμόμετρο, είναι οροθετικός). 38,6. Σταματώ σ’ ένα βενζινάδικο, είχα αφήσει εκεί το λάστιχο από το καρότσι του κήπου να το φτιάξουν που είχε τρυπήσει. Γυρνώντας από την τουαλέτα, πιάνω το τιμόνι τρέμοντας. «Να γυρίσουμε», μου προτείνει. «Θα το πολεμήσω», του λέω. «Έχεις τη διάθεση;» με ρωτά. «Αν τα κατάφερες εσύ τότε, δεν βρίσκω το λόγο να μην τα καταφέρω εγώ τώρα», επιμένω. (Πριν 18 χρόνια όλοι τον είχαν ξεγράψει, πήγε να τα τινάξει).

Περνώντας από τη μεγάλη παραλία, σταματάμε. «Βγες έξω», λέω, «ούτε στ’ όνειρό σου να δεις κάτι τέτοιο στο Βέλγιο». Από τ’ αμάξι, παίρνω με το κινητό τις δύο φωτογραφίες.

Φτάνοντας στο σπίτι, πήγα κατευθείαν και τουρτουρίζοντας στο κρεβάτι να κουκουλωθώ. Ούτε τα παντζούρια δεν είχα κουράγιο ν’ ανοίξω. Του είπα ν’ αδειάσει το αυτοκίνητο, ν’ ανάψει φωτιά και να ταΐσει τα ζώα. Χθες Σάββατο, αφήσαμε το αυτοκίνητο στο λιμάνι και πήραμε το πλοίο για Πειραιά. Τη νύχτα, παρά τα αντιπυρετικά, έφτασα τους 39· με ξύπνησε ο πυρετός. Στη συνέχεια, ίδρωσα και ξανακοιμήθηκα.

Time Lapses

2012-01-20T07:14:00.008+02:00

Time Lapse 1: 360 ώρες.

Το είδα στο “The Dish”. Είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Aυτό το ξενοδοχείο – 30 όροφοι – κτίστηκε σε 15 μέρες. Το video συνοδεύει σχόλια του Sullivan (1, 2), αναφορές στην ουσία σε γνώμες τρίτων, σύμφωνα με τις οποίες το καθεστώς της Κίνας δεν θα μπορέσει να κρατήσει. Σημειώνω την άποψη του Gordon Chang, ότι μια από τις αιτίες θα είναι η αλλαγή της δημογραφικής κατάστασης στην Κίνα, καθώς μετά το 2014 προβλέπεται να μειωθεί ο πληθυσμός της χώρας που βρίσκεται σε ηλικία ικανή να κινήσει το μηχανισμό ανάπτυξης, κυρίως στα εργοστάσια, με επίπτωση στην ανταγωνιστικότητα της χώρας.

Μια μικρή σημείωση, ένα ραβασάκι για τους ευφυέστατους προφέσορες του ΔΝΤ και της ΕΚΤ, τους αποτελεσματικούς γραφειοκράτες των Βρυξελλών και τις μαριονέτες πολιτικούς στην Αθήνα που συναινούν, «επιβλέποντας» το κοτέτσι από τα και τις opengov παιδαρέλια και παιδίσκες. Έχουν καταλάβει ότι η συνταγή κοινωνικής μηχανικής που επιβάλλουν, δεν πρόκειται να λειτουργήσει, αφού δεν διαθέτουμε την αναγκαία ηλικιακή κατανομή που θα αποτελούσε μια από τις βασικές προϋποθέσεις γα να στηρίξει τη φαντασίωσή τους; Εκτός αν πεθάνουν ηλικιωμένους και συνταξιούχους στα Άουσβιτς των γειτονιών της Αθήνας, κάτι που είναι βέβαια στις προθέσεις τους. Πόσοι όμως θα είναι οι νέοι που θα απομείνουν; Υπάρχουν βέβαια και οι μετανάστες.

------------------------

Time Lapse 2: 7 δισεκατομμύρια χρόνια.

Το είδα στο “Bad Astronomy”. El Gordo, ο χοντρομπαλάς του σύμπαντος, το μεγαλύτερο συγκρότημα γαλαξιών στο σύμπαν· στην ουσία δύο συγκροτήματα που συγκρούονται μεταξύ τους. 7 δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά.

19 Ιανουαρίου 1943 – 4 Οκτωβρίου 1970

2012-01-19T23:02:00.002+02:00

I won't quit to become someone's old lady.

Ποτέ δεν έγινε. Σήμερα θα έκλεινε τα 69.

δεκαοκτώμισι

2012-01-19T07:07:00.008+02:00

Αρχές της περασμένης βδομάδας, σταμάτησε να τρώει. Δεν έβαζε τίποτα στο στόμα. Γυρνώντας ένα απόγευμα στο σπίτι, είχε ξεράσει παντού – κρεβάτι, καναπέ, δάπεδο. Προφανώς ύστερα από απελπισμένες προσπάθειες να χορτάσει. Μ’ εκνεύρισε – πολύ - τον άρπαξα, τον έβαλα να τα μυρίσει και του έδωσα γερές με τη μυγοσκοτώστρα. Τις έφαγε τόσο δυνατά που έκανε χχχχχ!!! Δεν πρέπει να μου ’χει κάνει χχχχχ!!! παραπάνω από δέκα φορές στα δεκαοκτώμισι χρόνια που είμαστε μαζί. (Τη φοβάται τη μυγοσκοτώστρα· όποτε την πιάνω στο χέρι και τον πλησιάζω λουφάζει, χαμηλώνει το κορμί, τα πόδια του μπροστά και κολλημένα κάτω, τραβάει τ’ αυτάκια πίσω και μισοκλείνει τα μάτια).

Στη συνέχεια, τις επόμενες μέρες, νιαούριζε διαπεραστικά (είναι κουφός εδώ και τρία σχεδόν χρόνια). Δίχως να τρώει, μόνο νερό έπινε. Ερχόταν κοντά μου να μυρίσει κάθε φορά που έτρωγα κάτι, ακόμα και μανταρίνι. Μια φορά, φεύγοντας για δουλειά, άκουγα μέχρι το ισόγειο το κλάμα. Σκέφτηκα ότι πρέπει να έχει φτάσει η ώρα να τον πάω στη Μαρία την κτηνίατρο, στην άλλη μεριά του τετραγώνου, για την ένεση. Σάββατο προς Κυριακή επανήλθε, άρχισε να τρώει κανονικά.

Χθες βράδυ, ήρθε στο σπίτι κάποιος φίλος και φάγαμε. Ζήλεψε ο γάτος – πολύ - ξαναζωντάνεψε, κοίταζε το φίλο και πήγαινε πέρα δώθε, μυρίζοντας. Θα κατουρήσει ο ξεκούτης κανέναν καναπέ, σκέφτηκα όταν έφυγε ο φίλος, η μυγοσκοτώστρα στο χέρι μου. Ήθελε να μου δείξει ο βλακόγερος τον άντρα που κατέχει την καρδιά μου.

Δεν κατούρησε όμως. Όταν πήγα να ξαπλώσω ήρθε στο κρεβάτι, γυροφέρνοντας, ζυμώνοντάς με, απολαμβάνοντας (έχει πια σταματήσει να γουργουρίζει· κάπου-κάπου ακούγεται κάτι στο βάθος, ελάχιστα - πιο πολύ το "αγγίζω" στο λαιμό του με τον αντίχειρά μου). Όλη νύχτα έμεινε εκεί, δεν έφυγε. Πληκτρολογώ και με κοιτάζει.

Οδός Αχαρνών

2012-01-18T19:59:00.000+02:00

Πιθανά υπνοβατούσα

2012-01-18T07:18:00.008+02:00

Περπάτησα χθες στη δουλειά, ήμουν ιδιαίτερα ευδιάθετος. Ο ήλιος στο πρόσωπο, μιας καθαρής και κρύας χειμωνιάτικης μέρας, πάντα μου φτιάχνει τη διάθεση.

Χθες, ο φίλος μου ο Luc έστειλε σύνδεσμο για ένα κείμενο όπου η Liberation προέβλεψε εφιάλτες για την Ελλάδα (και για την Ευρώπη). Δεκάδες νεκρούς στο Σύνταγμα, αμερικανικά τανκς στους δρόμους, καμένα τετράγωνα. Το κείμενο συνοδεύουν φωτογραφίες από ένα παπά που ευλογεί τις ένοπλες δυνάμεις και από τανκς σε παράταξη.

Περπατώντας, πέρασα πίσω από το Εθνικό Θέατρο να πάω στο Ταχυδρομείο, που έχω θυρίδα. Στην άκρη του πεζοδρομίου, δίπλα στο δρόμο, μια καπότα πεταμένη, φρέσκια από τη χρήση της νύχτας.

Όσο μια παιδούλα στην Αθήνα, Ελληνίδα ή όχι, που στην απελπισία της εκδίδεται στη μέση του δρόμου για μια μπουκιά ψωμί, ζητά από τον πελάτη να φορέσει προφυλακτικό, τίποτα δεν έχει χαθεί – ακόμα. Την αγαπάμε - ακόμα - τη ζωή εδώ. Σε πείσμα της Liberation και όσων άλλων συμμετέχουν στο τσίρκο του τρόμου, και μας περικυκλώνουν.

Στη θυρίδα με περίμενε το τεύχος Ιανουαρίου του αμερικανικού Esquire. Ένα καλό άρθρο εκεί, με τίτλο: Δεν είμαστε πλασμένοι όλοι ίσοι: η αλήθεια για το αμερικανικό ταξικό σύστημα. Το άρθρο φέρνει ως παράδειγμα μια μελέτη του ΟΟΣΑ, σύμφωνα με την οποία τα ταξικά στεγανά στις Η.Π.Α. είναι κατά ελάχιστο πιο διαπερατά απ’ αυτά στη Μεγάλη Βρετανία και στην Ιταλία. Τα στεγανά αυτά ενδυναμώνονται κι αντικαθιστούν παλιά στεγανά ρατσισμού, σεξισμού και ομοφοβίας. Τα άρθρο αναφέρεται στο γεγονός της εθελοτυφλίας πολλών Αμερικανών για την κατάσταση, ότι οι περισσότεροι εκεί δεν μπορούν να δουν τι γεννιέται πίσω απ’ αυτό. Το αμερικανικό όνειρο βαστάει ακόμα.

Θυμάμαι εκεί μια γειτόνισσα ενός φίλου· ζούσαν σε φτηνά διαμερίσματα κοντά στο σπίτι μου. Μεγάλωνε μόνη της δυο παιδιά, δεν είχε σταθερή δουλειά, οδηγούσε το αυτοκίνητό της χωρίς ασφάλεια, αμφιβάλλω αν μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες περίθαλψης του εαυτού της και των παιδιών της. Ήταν ιταλικής καταγωγής. Και μου έλεγε για τη φτώχεια στην Ιταλία που είχε δει σ’ ένα ταξίδι της εκεί, για το πόσο αποκρουστική της είχε φανεί.

Στην πλατεία Κοτζιά νέα παιδιά, πουλούσαν Ριζοσπάστη. Με πλησιάζει ένας νεαρός προτείνοντας το χέρι του, κρατώντας την εφημερίδα. Ευγενικά αρνούμαι, κουνώντας χαμογελαστός το κεφάλι μου κι απομακρύνομαι.

Ίσως στην διαδρομή χθες για τη δουλειά μου ονειρευόμουν, υπνοβατώντας ακόμα σ’ ένα ελληνικό όνειρο. Όνειρο, κι ας είχε μόνο ήλιο. Με τον τρόπο που οι Αμερικανοί υπνοβατούν ακόμα στο δικό τους.

----------------

Μπετόν και σίδερα

2012-01-17T07:08:00.004+02:00

Είδα τη «Σιδηρά Κυρία» χθες. Όμορφη και αφελής ταινία. Αφελής, γιατί δεν μπορώ να πιστέψω ότι το πολιτικό της πιστεύω η Thatcher το βάσισε στην εμπειρία της με το μικρομάγαζο του πατέρα της. Ότι αυτό το “every man for himself” (που βιώνουμε τώρα και ξεκίνησε από τότε στη γενιά μας), σχετίζεται με τα κηρύγματα «να μάθεις να στέκεσαι στα πόδια σου» του χαρακτήρα της Streep στη χθεσινή ταινία. Και αρκετά ανειλικρινής, καθώς ενώ η Margaret μας πληροφορεί ότι δεν την ενδιαφέρουν τα αισθήματα αλλά η σκέψη, η ιδέα που γίνεται λόγος και πράξη, η προσέγγιση είναι καθαρά συναισθηματική. Η οποία καταφέρνει τελικά ν’ αγγίξει - δεν με χάλασε. Στο κάτω - κάτω, για το πολιτικό, καθόμουν να δω κανένα ντοκιμαντέρ ή να διαβάσω κανένα βιβλίο. Τη Meryl τη θέλω γι’ άλλα πράγματα. Το μόνο που έλειπε από την ταινία, για να ολοκληρωθεί το συναισθηματικό, ήταν σκηνή με την Helen Mirren στο ρόλο της Βασίλισσας.

Το συμπέρασμα από την ταινία; Το πιο βαρύ μπαγκάζι στην βαλίτσα μας είναι η απουσία των άλλων· όσων πέρασαν από τη ζωή μας, αγαπήσαμε κι έφυγαν. Το πόσο βάρος χωράει σ’ αυτό το κενό. Όσο σιδερένιος κι αν είναι κάποιος, δυσκολεύει αυτό στο σήκωμα. Δεν έψαξα να βρω σε ποιες αλήθειες της ηλικιωμένης Thatcher βασίστηκε το σενάριο, δεν το θεωρώ απαραίτητο.

--------------

Η χρήσιμη πληροφορία της ημέρας: η περσινή χρονιά, το 2011, είχε το μεγαλύτερο κόστος όσον αφορά στις φυσικές καταστροφές. Σεισμοί σε Ιαπωνία και Νέα Ζηλανδία, πλημμύρες σε Αυστραλία κι όλα τα υπόλοιπα κατέληξαν σε ζημιά 380 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο σεισμός στην Ιαπωνία ήταν η χειρότερη οικονομικά φυσική καταστροφή της ιστορίας. 210 δισεκατομμύρια δολάρια, εξαιρουμένης της ζημιάς στη Φουκουσίμα.

Το γεγονός ότι ο αριθμός των σεισμών δεν έχει αυξηθεί από το 1980, αλλά έχει αυξηθεί το κόστος των συνεπειών τους, μας λέει ότι κάτι δεν κάνουμε σωστά.

Τι να σχολιάσω; Ότι στην Ελλάδα μας ζητάνε και πληρώνουμε χαράτσια για σπίτια, αντί ν’ απαιτούμε όλοι έναν τρόπο με τον οποίο να θωρακίσουμε καλύτερα τις πόλεις μας, στην πιο σεισμογενή χώρα της Ευρώπης; Κάποια στιγμή θα έρθει η αληθινή καταστροφή, δεν θα έρθει; Στατιστικά αν το πάρουμε, θα έρθει.

Προφανώς έχω χάσει συνέχειες…

2012-01-16T17:16:00.006+02:00

…Από τη μια, επικράτησε ένα αίσθημα καταλλαγής, κυρίως στην Αθήνα, αλλά και στις άλλες πόλεις της χώρας. Αν και δεν βρήκε ακόμη τον κανονικό ρυθμό της, η ζωή αρχίζει δειλά δειλά να επανέρχεται στο πολύπαθο Κέντρο. Και θέλω να πιστεύω ότι τα φιλόδοξα μέτρα που ανήγγειλε πρόσφατα ο δήμαρχος Αθηναίων δεν θα αργήσουν να αποδώσουν…

Μάλλον μου διαφεύγει κάτι, εδώ που κατοικώ στο πολύπαθο Κέντρο. Ίσως ο κανονικός ρυθμός της ζωής μου είναι η εναγώνια προσκόλληση στο τι θα γίνει με το PSI+ και δεν το είχα πάρει πρέφα.

Όπως και να ’χει το πράγμα εύχομαι να ’χει δίκιο ο καθηγητής, να είμαι εγώ αυτός που όντως του διαφεύγει κάτι. Εύχομαι όλα να πάνε καλά.

------------------

Δείτε τώρα αυτό:

ΑΣ ΜΗΝ ΧΑΘΟΥΝ ΨΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΟ ΑΠΟΨΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ

Όλοι έχουμε μια κουβέρτα περισσευούμενη: και μπορούν να απευθυνθούν στο ΚΥΑΔΑ στα τηλέφωνα 210 - 52.46.515 και 210 - 52.39.465. επίσης στη συμβολή των οδών Πειραιώς και Εχελιδών 69, το οποίο θα παραμείνει ανοιχτό για όλο το 24ωρο, ώστε όσοι δεν έχουν στέγη να προμηθεύονται κουβέρτες, παπλώματα και υπνόσακους, προκειμένου να περάσουν το βράδυ εκεί. Επίσης κέντρο σίτισης Πειραιώς 35 και Σοφοκλέους... (κοινοποιήστε το)

costa discordia

2012-01-16T07:12:00.007+02:00

(marine insight)

Πραγματικός φόβος· κοιτάζοντας τις εικόνες, το χέρι του γραπώνει τα σωθικά σου, δεν σ’ αφήνει να πάρεις ανάσα. Όχι ότι δεν είναι αληθινή η καθημερινότητα των ανθρώπων που ψάχνουν και τρώνε μέσα από τα σκουπίδια· όχι ότι δεν παγώνει η καρδούλα μου. Αλλά έχω τη σιγουριά ότι αυτές οι εικόνες, αυτή η «πραγματικότητα», αποτελούν τις παραδειγματικές εκτελέσεις, να φοβηθούμε, για να οδηγήσουν την κατάσταση, το πλοίο μας, εκεί που αυτοί θέλουν. Αν όντως ήθελαν, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Χυλός το μυαλό μου από την ανάγνωση των κυριακάτικων φύλλων· ήρθε χθες αυτή η εικόνα να με ταρακουνήσει, να συνέλθω. Πραγματικός φόβος, στέρεος, βράχος και παγόβουνο, φόβος για τον οποίο είμαι βιολογικά προγραμματισμένος· κι έχει το λόγο του. Τιτανικός και όχι μεταφορές του κώλου του πρώην Υπουργού Οικονομικών και νυν γνώστη της φύσης. Big Science.

Fear death by water έγραψε ο Eliot. Να φοβάστε τον πνιγμό. Κι όχι τη Standard & Poor’s.

Τρελαθήκαμε εντελώς.

so tender the night...

2012-01-15T21:55:00.001+02:00

Παρά τα εικοσιπέντε χρόνια, αυτό το κομμάτι το ακούω πάντα λες και είναι η πρώτη φορά. Άντε να κοιμηθείς με μια τέτοια καληνύχτα.

(Μιας και θυμήθηκε τα παλιά ο Κώστας.)

Τριχωνίδα

2012-01-15T11:40:00.011+02:00

Έστειλα σε φίλο φωτογραφίες που είχα βγάλει στην Τριχωνίδα, από κάποιο ταξίδι σχεδόν ξεχασμένο, στα τέλη του καλοκαιριού του 2005. Ο φίλος έδειξε να ενθουσιάστηκε απ’ αυτές. Δεν ξέρω, ίσως το έκανε από ευγένεια. Σε κάθε περίπτωση, Κυριακή είναι, μέρα εκδρομής, επιλέγω μερικές και τις αναρτώ.

Η λίμνη έχει τεκτονική προέλευση, είναι δηλαδή αποτέλεσμα ανακατατάξεων στο φλοιό της γης. Μετά ακολούθησαν κι εξωγενείς διαδικασίες· κυρίως καρστικές, το σμίλευμα από το νερό δηλαδή του ανάγλυφου των ασβεστολιθικών πετρωμάτων, καθώς και εναπόθεση προσχώσεων. Το βάθος της κάτι πιο λίγο από τα εξήντα μέτρα. Από τα πιο όμορφα σημεία της Ελλάδας. Ο φίλος μου είπε ότι είχε μεγαλώσει κοντά στις ακτές τις λίμνης. Πολλά τα ψάρια εκεί, είπε επίσης ότι θυμάται, παιδάκι, τις νεροφίδες που έπαιζαν στην άκρη του νερού.

Πλησίαζε το ηλιοβασίλεμα όταν περπάτησα προς την ακτή της, μέσα από περιβόλια. Σου έδινε την εντύπωση κάποιου θαλασσινού κόλπου, αλλά το «μικροτοπίο» της όχθης, με τις κυδωνιές να φτάνουν ως το νερό, τα κλωνάρια τους φορτωμένα από καρπό ν’ αγγίζουν σχεδόν την επιφάνειά του, ήταν μοναδικό. Αξίζει τον κόπο η επίσκεψη.

Τέλος, χρωστάω στο φίλο μια εκδρομή.

Κηλαηδόνης remake

2012-01-15T11:34:00.003+02:00

Στο κλίμα των ημερών. Δίχως το γλυκό πιανάκι - για να είναι έτσι, ακόμα περισσότερο στο κλίμα. Μου φτιάχνει το κέφι, πάντως. Happy faces.

You were born. And so you're free. So happy birthday.

2012-01-14T07:20:00.005+02:00

It was a large room. Full of people. All kinds.

And they had all arrived at the same building

at more or less the same time.

And they were all free. And they were all

asking themselves the same question:

What is behind that curtain?

We have lowered the long-term ratings on Cyprus, Italy, Portugal, and Spain by two notches; lowered the long-term ratings on Austria, France, Malta, Slovakia, and Slovenia, by one notch; and affirmed the long-term ratings on Belgium, Estonia, Finland, Germany, Ireland, Luxembourg, and the Netherlands. All ratings have been removed from CreditWatch, where they were placed with negative implications on Dec. 5, 2011 (except for Cyprus, which was first placed on CreditWatch on Aug. 12, 2011).

Coo coo it's cold outside. Coo coo it's cold outside.

Ooo coo coo. Don't forget your mittens.

Hey Pal! How do I get to town from here?

And he said: Well just take a right where

they're going to build that new shopping mall,

go straight past where they're going to put in the freeway,

take a left at what's going to be the new sports center,

and keep going until you hit the place where

they're thinking of building that drive-in bank.

You can't miss it. And I said: This must be the place.

Ooo coo coo. Golden cities. Golden towns.

Golden cities. Golden towns.

And long cars in long lines and great big signs

and they all say: Hallelujah. Yodellayheehoo.

Every man for himself. Ooo coo coo.

Golden cities. Golden towns. Thanks for the ride.

Big Science. Hallelujah. Big Science. Yodellayheehoo.

You know. I think we should put some mountains here.

Otherwise, what are all the characters going to fall off of?

And what about stairs? Yodellayheehoo. Ooo coo coo.

Here's a man who lives a life of danger.

Everywhere he goes he stays - a stranger.

Howdy stranger. Mind if I smoke? And he said:

Every man, every man for himself.

All in favor say aye.

Big Science. Hallelujah. Big Science. Yodellayheehoo.

Hey Professor! Could you turn out the lights?

Let's roll the film.

Big Science. Hallelujah.

Every man, every man for himself.

Big Science. Hallelujah. Yodellayheehoo.

Golden shower / Gringos

2012-01-13T07:14:00.015+02:00

Χρόνια πριν, είχα βρεθεί μαζί με τον Χ. σ΄ ένα άθλιο λεωφορείο, που πέρασε τα σύνορα της Βολιβίας για να μας φέρει πίσω στο Περού, τη βάση του ταξιδιού μας. Νύχτα, κρύο και υψόμετρο, είμαστε οι μόνοι «δυτικοί» μέσα στο λεωφορείο. Οι υπόλοιποι ήταν ιθαγενείς, δεν το λέω υποτιμητικά, ήταν Ιθαγενείς Αμερικανοί του Αλτιπλάνο των Άνδεων. Μιλούσαν τη γλώσσα τους, αϊμάρα υποθέσαμε σύμφωνα με τη γεωγραφική θέση που βρισκόμαστε και τους οδηγούς. Στα σύνορα κατέβηκαν όλοι οι επιβάτες, να περάσουμε έλεγχο διαβατηρίων, σ’ ένα τρισάθλιο σταθμό μέσα στη λάσπη, με γουρούνια να περιφέρονται. Μαζεύονται οι ιθαγενείς σε κύκλο γύρω μας, όλοι, μαζί και οι γυναίκες με τις φουστίτσες, τα καπελάκια και τις γυαλιστερές μαύρες πλεξούδες. Μας πλησιάζει ένας, βγάζει το πουλί του έξω κι αρχίζει να κατουράει μπροστά στα πόδια μας.

Μας κοίταζε. «Γκρίνγκος» λέει ήρεμα, χαμογελαστά και σχετικά δυνατά για ν’ ακουστεί. Και όλοι, γυναίκες και άντρες, ξεκαρδίστηκαν στα γέλια.

«Τι κάνουμε;» με ρωτάει ο Χ.

«Χαμογελούμε», του απαντώ κοιτώντας γελαστά και χαμηλώνοντας στη συνέχεια το βλέμμα, τον κύριο που μας έκανε επίδειξη της τοπικής, ζεστής φιλοξενίας.

Γράφει η Camille Paglia, στο “Sexual Personae”.

Η ανδρική ούρηση είναι ένα είδος σχολιασμού. Μπορεί να είναι φιλικός όταν πραγματοποιείται ταυτόχρονα, αλλά συχνά είναι επιθετικός, όπως στην βεβήλωση δημοσίων μνημείων από rock stars στη δεκαετία του ’60. Να κατουράς σημαίνει να κριτικάρεις. Ο John Wayne κατούρησε στα παπούτσια ενός δύστροπου σκηνοθέτη μπροστά σε ηθοποιούς και συνεργείο.

Το καταλαβαίνω, όσον αφορά στο «σχολιασμό». Και τη νέα παγκόσμια κατάσταση, πάνε χρόνια τώρα που με πολύ σχολιασμό τη συνηθίσαμε, ελεύθερα μας σχολιάζουν και σχολιάζουμε. Και η διαστροφή του να κατουράς πάνω σ’ έναν νεκρό, σχολιασμό αποτελεί (τόσο χώρος υπήρχε δεξιά κι αριστερά από τους πεθαμένους, για να σχολιάσουμε στοχεύσαμε τα τσισάκια μας πάνω τους, βιντεοσκοπώντας μάλιστα). Και η Αθήνα μια κατουρημένη πόλη είναι. Μπορούμε να το λάβουμε ως σχόλιο, και αυτό.

-------------

Πίσω στην Αθήνα. Χθες στο γραφείο δεν είχε θέρμανση, δεν υπήρχαν λεφτά να πληρώσουν το πετρέλαιο μας είπαν. Φορώντας το μπουφάν μου, καθισμένος στο γραφείο, παρηγόρησα τους συναδέλφους, όλες και όλοι στα φασκιά από το μπούζι, ότι οι επιστήμονες επιβεβαιώνουν ότι με δεδομένες τις ανθρωπογενείς εκλύσεις διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα και το φαινόμενο του θερμοκηπίου που προκαλούν, η αναμενόμενη νέα εποχή των παγετώνων δεν πρόκειται να μας αγγίξει στα επόμενα 1.500 χρόνια.

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, υπογράμμισα.

Τουρτουρίζαμε και πίναμε ζεστό τσάι. Έπεφτε πολύς σχολιασμός.

Είπαμε, η Αθήνα· μια κατουρημένη πόλη.

-------------

Από το χιόνι στον Χιόνη:

Μονάχα όταν τρώμε ή κοιμόμαστε, δεν επιχειρούμε πράγματα που μας ξεπερνούν. Μονάχα τότε δεν διαπράττουμε το αμάρτημα της έπαρσης. Κι ίσως, ακόμα, όταν ερωτευόμαστε απλά, σαν ζώα.

Από τα «Εσωτικά Τοπία» του Αργύρη Χιόνη, ποιητική συλλογή που μου έκανε δώρο φίλη, στις Γιορτές. Περισσότερα εδώ. Κι εδώ.

si se non noverit

2012-01-12T07:06:00.003+02:00

Διαβάζω στο Pink News σχετικά με μια μελέτη. Σύμφωνα με την μελέτη, οι μισοί σχεδόν από τους ομοφυλόφιλους άντρες που ρωτήθηκαν θα πέθαναν έναν χρόνο νωρίτερα για ν’ αποκτήσουν το «τέλειο» σώμα. Κι ένα 10% απ’ αυτούς, θα συμφωνούσαν να δώσουν περισσότερα από 11 χρόνια της ζωής τους, αν μπορούσαν ν’ αποκτήσουν, στη στιγμή, το σώμα που επιθυμούν.

Θυμήθηκα το μύθο του Ναρκίσσου, την εκδοχή του μύθου που αναφέρει ο Daniel Mendelsohn, στο εξαιρετικό “The Elusive Embrace”: Η έγκυος νύμφη Λειριώπη, μητέρα του Ναρκίσσου, ρωτάει το ζαρωμένο γέρο Τειρεσία να μάθει τη μοίρα του γιού της· αν θα έχει καλή ζωή, αν θα φτάσει κι αυτός σε βαθιά γέρματα. Κι ο τυφλός Τειρεσίας, βλέπει με τα μάτια του παιδιού, βλέπει το είδωλο του προσώπου του μέσα απ’ το νερό να πλησιάζει, να θολώνει και να χάνεται.

Ανεκπλήρωτη επιθυμία, τρέλα και αφανισμός, σχολιάζει ο Mendelsohn.

Και τι απαντά ο Τειρεσίας στη νύμφη; Μια απάντηση δίχως ελπίδα: ότι το παιδί της θα μπορέσει να φτάσει σε βαθιά γεράματα, μόνο στην περίπτωση που δεν γνωρίσει ποτέ τον εαυτό του.

------------------

Όταν ρωτήθηκε γι’ αυτόν ο χρησμολόγος μάντις,

Αν του ’μελλε σε γερατειά πολύ βαθιά να φτάσει

«τον εαυτό του» ειπ’ «αρκεί μόνο να μη γνωρίσει».

(Από τις «Μεταμορφώσεις» του Οβιδίου,

σε μετάφραση Θ. Γιαννάτου)

Υπάρχει λόγος σοβαρός

2012-01-11T07:15:00.008+02:00

Κάποτε, αρχές του ’79, η ιδέα μόνο του να έχεις προσωπικό υπολογιστή μου φαινόταν επιστημονική φαντασία. Κι αν μου έλεγε τότε κάποιος για το YouTube, θα απαντούσα ότι κάτι τέτοιο αποκλείεται να το βίωνα και να το χαιρόμουν στη διάρκεια της ζωής μου. Κάποτε, το χειμώνα του ’79, πριν βγει το MTV, αγαπούσα τη μουσική περισσότερο απ’ ότι την αγαπώ τώρα, την αγαπούσα περισσότερο απ’ οτιδήποτε. Υπήρχε η εκπομπή του Πετρίδη στο κρατικό ραδιόφωνο, σε καθημερινή σχεδόν βάση, υπήρχε ένα μουσικό περιοδικό, το «Ποπ και Ροκ», που έγραφε ο Πετρίδης με άλλους, υπήρχε και μια εφημερίδα, το «18», που έβγαζε το ίδιο περιοδικό. Το να έδειχνε, τυχαία, η τηλεόραση κάποιο βίντεο μ’ ένα από τα συγκροτήματα ή καλλιτέχνη που αγαπούσαμε, αποτελούσε γεγονός που συζητιόταν την επομένη στο Λύκειο.

Το «18» λοιπόν, είχε μοιράσει προσκλήσεις για μια προβολή. Κυριακή πρωί στο Παλλάς, μουσικά βίντεο. Στρίμωγμα, μαζεύτηκε η μισή Αθήνα. Κορίτσια ντροπαλά, φοβισμένα φρικιά, Ολύμπιανς και Doors και βερμούτ με παγάκια. Και κάποιοι νέοι χλιαροί, όπως κι εγώ, με τα μοντγκόμερί τους. Και κάπου μετά το “the song remains the same” των Zeppelin, με το ενοχλητικό φρικιό που εκστασιαζόταν γονατιστό στο διάδρομο δίπλα μου, βγήκε η Καιτούλα, η δεύτερη Καιτούλα της ζωής μου, και μια από τις Μεγάλες Αικατερίνες της ιστορίας. Το τραγούδι της Kate Bush, τ’ «Ανεμοδαρμένα Ύψη», το είχα ακούσει στον Πετρίδη· ανακάλυψη του David Gilmour μας είχε πληροφορήσει. Έπρεπε να τη δω όμως, να το τραγουδά τεράστια στην οθόνη και λίγο out-of-focus· με τις ματάρες της, τα χεράκια της, τις πιρουέτες της και τις τούμπες της. Με καθήλωσε στο κάθισμα, «άρπαξε την ψυχούλα μου», όπως επιθυμούσε και η ίδια. Για πάντα.

Εχθές απόκτησα τον τελευταία της δίσκο. Χειμώνας του 2012, «50 λέξεις για το χιόνι». Κλεισμένος μπροστά στο pc ακούω, ακόμα δεν έχει φέξει· το χιόνι που έπεσε τη νύχτα στα βουνά, γύρω απ’ την Αθήνα, το φαντάζομαι μέσα στη σιωπή, κρύο, καθαρό και μαλακό. Κάποιοι λένε ότι ίσως έχει χάσει την αιχμή της, το edge της. Ίσως. Αλλά νομίζω ότι οι αιχμές, το άνοιγμα των δρόμων, είναι δουλειά των νέων. Γιατί οι μεγαλύτεροι, οι χλιαροί, δικαιούνται να περπατήσουν με ηρεμία και γαλήνη στις άπλες που ανοίχτηκαν στα νιάτα τους.

“I don’t want to lose you again”, τραγουδάει η Καιτούλα με τον Elton.

Χρήστο Παπουτσή, έχω δικαίωμα να σ' αγαπώ

2012-01-10T06:51:00.008+02:00

Το παραλήρημα Κουλούρη κατά Παπουτσή μπροστά στην κάμερα σε τόνους Κλακ Φιλμ, αφορά μόνο όσους αυτιστικά ακόμα βαυκαλίζονται ότι το ΠΑΣΟΚ πρόκειται για λαϊκό κίνημα, κι ότι κάθε έλληνας πολίτης είναι υποχρεωμένος να δώσει δεκάρα για τα προσωπικά τους, τα δράματά τους και τα ξεκατινιάσματά τους.

Στρουθοκαμηλίζοντας και ο Πάγκαλος προσπαθεί να κρυφτεί – φαντάσου - πίσω απ’ τη δική του ερμηνεία για τη θέληση του λαϊκού κινήματος, δηλώνοντας στους Κινέζους ότι το ελληνικό εκλογικό σώμα θεωρεί τους ριζοσπαστικούς αριστερούς σχεδιασμούς για πλήρη αλλαγή της κοινωνίας προς την κατεύθυνση του παλαιού σοβιετικού μοντέλου ως μη ρεαλιστικούς και ξεπερασμένους.

Προφανώς ο Πάγκαλος, ως εκπρόσωπος του λαϊκού κινήματος, που είναι βέβαια το ΠΑΣΟΚ, είναι πεισμένος ότι οι Έλληνες επιθυμούν μια πλήρη αλλαγή της κοινωνίας προς την κατεύθυνση του βορειο-κορεατικού μοντέλου, γεγονός που χαροποιεί ιδιαίτερα του Κινέζους. Με μια μικρή μόνο, αλλά σημαντική, διαφοροποίηση: μπάτε σκύλοι, αλέστε.

Γιατί τώρα που ξεμπερδέψαμε με τους - piece of cake – δημοσίους υπαλλήλους, και το λαϊκό κίνημα σε δίκες μαγισσών τους έστησε στον τοίχο κι έκαψε (κι έχει ακόμα…), η λαϊκή «συναίνεση», συσπειρωμένη, (περισσότερο από 90 λεπτά διήρκησε η συνάντηση του πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου με τον πρόεδρο της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά) προχωρά με δημοκρατικές βορειο-κορεατικές μεθόδους, στην ινδικοποίηση του μισθολογικού καθεστώτος της Ελλάδας, γεγονός που θ’ ανοίξει το δρόμο της ανάπτυξης και των επενδύσεων στη χώρα, ώστε η Γερμανία να μπορεί να εξάγει φτηνά όχι μόνο σε Ευρώπη, αλλά σε Κίνα, σε Ινδία και στο τέλος, βέβαια, στη Βόρεια Κορέα (επίσημα Λαοκρατική Δημοκρατία της Κορέας).

Και θα ζήσουν όλοι οι λαοί αδελφωμένοι και οι Έλληνες σε κατάσταση Matrix, βιώνοντας virtually και με χαρά τη λαϊκή κυριαρχία, τραγουδώντας καλωδιωμένοι (με γερμανική τεχνολογία) στον ύπνο τους, το παλιό άσμα τώρα κοιμάστε αγκαλιασμένοι, όπως το θέλησε ο Θεός, να ’ναι οι λαοί αδελφωμένοι, μαύροι, λευκοί ένας λαός, που ταιριάζει απόλυτα στην αισθητική, την πολιτική και το όραμα του λαϊκού κινήματος του Κίμωνα Κουλούρη.

Σημειώσεις της πρώτης βδομάδας

2012-01-08T18:35:00.026+02:00

Ανήμερα Πρωτοχρονιάς, πρώτη έξοδος από το σπίτι. Ανέβασμα στον κρατήρα, πριν το μεσημέρι, με φίλο που φιλοξένησα (έχετε ξαναδεί εδώ φωτογραφίες από τον κρατήρα, όπως έχετε γιορτάσει πολλές Πρωτοχρονιές - και θα ξαναγιορτάσετε άλλες τόσες και παραπάνω). Λοιπόν, η νέα πληροφορία: στη διαδρομή, στο τέλος της ανηφόρας, πριν περάσουμε στο πλάτωμα πάνω στον κρατήρα, βλέπουμε ένα σπάρτο. Καθόλου εντυπωσιακό μέσα στο χειμώνα, μήνες πριν την ανοιξιάτικη ανθοφορία του. “Ginestra”, μου λέει. «Το σπάρτο;» τον ρωτώ. «Το λένε έτσι οι Ιταλοί, το έμαθα στη Σικελία», συνεχίζει, «είναι το φυτό που σπάει πρώτο τη λάβα και πρωτορίχνει ρίζα στο βράχο· από το Γένεσις».

Καλότυχος να είναι (που είναι) ο φίλος που κάναμε ποδαρικό φέτος έξω από το σπίτι, γούρικη να είναι και η πρώτη πληροφορία της χρονιάς. Να πιάσει καλή ρίζα.

La ginestra odorosa, το Spartium junceum, που σπάει την παγωμένη λάβα, πρώτο – πρώτο.

---------------------

Και βέβαια να μείνουμε στο Ευρώ· έχω πειστεί χωρίς να προσποιούμαι ότι είμαι ειδικός ή ότι η άποψή μου βαραίνει. Μια παρατήρηση. Κάποιοι από τους ευαγγελιστές της σημασίας που θα είχε η συμμετοχή της Ελλάδας στην ευρωζώνη, εδώ και δέκα χρόνια, είναι οι σημερινές Κασσάνδρες της καταστροφής που σημαίνει μια επιστροφή στη δραχμή. Θεωρούμε βάσιμες τις προβλέψεις τους ότι μια επιστροφή στη δραχμή ισοδυναμεί με είσοδο στην κόλαση. Γιατί όμως δεν μπόρεσαν να προβλέψουν τότε την κρίση που θα περνούσε το Ευρώ; Από τη στιγμή μάλιστα που – εκ των υστέρων – οι λόγοι που οδήγησαν στην κρίση εξηγούνται από τους ίδιους και γίνονται κατανοητοί με ιδιαίτερη ευκολία από έναν μη ειδικό όπως κι εγώ.

Αν δεν ήρθε ο σίγουρος παράδεισός τους, γιατί να βγει η κόλαση την οποία περιγράφουν με νέα σιγουριά; Ένα κι ένα κάνουν ένα, μας λένε. Τι να κάνω; τους πιστεύω.

Κόκκινη γραμμή είναι η σωτηρία της χώρας, λέει ο Παπαδήμος. Τα πετρώματα μάλλον εννοεί. Γιατί, είχαμε που είχαμε γραμμένη τη χλωρίδα της και την πανίδα της, τώρα που γράφουμε και τους ανθρώπους της, τι άλλο θα μείνει; Έρημη χώρα, σκληροί μήνες και πασχαλιές μέσα από την πεθαμένη γη. The Waste Land.

Ποιες ρίζες απλώνουνται γρυπές, ποιοί κλώνοι δυναμώνουν

Μέσα στα πέτρινα τούτα σαρίδια;

Απρίλης του 2005, Μεγάλη Παρασκευή. Ανθισμένο σπάρτο στο σπίτι μου, στο χωριό μου, στην Κεφαλονιά. Ginestra odorosa. Καλή Ανάσταση να έχουμε!

---------------------

Winter Wonderland. Η φωτογραφία από τη βασιλόπιττα που έφερε ο φίλος, στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι. Είμαστε όλοι καλεσμένοι σε γειτονικό σπίτι. Η βασιλόπιτα ήταν στολισμένη με μικρούς πλαστικούς άγιους-βασίληδες, ελαφάκια και μανιταράκια. Αυτοσχέδια, γρήγορη φωτογράφηση, η οποία λέει μια μικρή αλλά παλιά ιστορία. Τα ελαφάκια είναι βέβαια τάρανδοι και τα μανιταράκια αμανίτες, Amanita muscaria. Λέγεται ότι οι τάρανδοι τρελαίνονται για τους αμανίτες. Κάθε χρόνο, κατά την χειμωνιάτικη τελετή των Λαπώνων για την ανανέωση (Σαάμοι, αν θέλουμε να είμαστε πολιτικά ορθοί), ο σαμάνος της φυλής έτρωγε λίγο από το μανιτάρι, έπεφτε σε κώμα κι όταν ανακτούσε τις αισθήσεις του το μυϊκό του σύστημα βρισκόταν σε τέτοια υπερδιέγερση, που φαινόταν στους υπόλοιπους ότι κατείχε υπερφυσικές δυνάμεις. Κάθε σαμάνος είχε και το φύλακα-τάρανδό του. Ο τάρανδος, όπως είπαμε, είχε μια ιδιαίτερη λιγούρα για τις αμανίτες κι αφού κατάπινε το μανιτάρι, έδειχνε λες και μπορούσε να πετάξει. Φανταστείτε τι πιλάλα έπιανε το ελάφι. Οι χριστιανοί ιεραπόστολοι ενσωμάτωσαν την εμπειρία των Λαπώνων στην ιστορία του Αγίου Νικολάου (Nicholas, Claus…), η οποία τελειοποιήθηκε από τον προφέσορα Clement Clarke Moore κι από τους γερμανικής καταγωγής σκιτσογράφους Thomas Nast και Moritz von Schwind, εκεί γύρω στο 1820, στις Η.Π.Α. Εμείς, ως νέο και μοντέρνο κράτος τρέξαμε και την ενσωματώσαμε στο δικό μας τον Άγιο Βασίλειο. Καταλήξαμε Λάπωνες, βορειο-Ευρωπαίοι, Αμερικανοί, Βυζαντινοί και νεο-Έλληνες, όλοι μαλλιά κουβάρια. Ήρθε πρόσφατα κι αυτή η διαφήμιση με τον Άη Βασίλη που πίνει κόκα κόλα. Μια διαφήμιση που είναι βέβαια τεράστια ανοησία, καθώς κανένας απολύτως δεν έχει διάθεση για κόκα κόλα όταν έχει χιόνι, κρύο και πάγο.

Με αυτή τη σημείωση ήθελα να ξεμπερδέψω λίγο τα πράγματα, να δείξω την αρχή ενός νήματος που φτάνει στο κόκκινο σκουφάκι του Άη Βασίλη, με την άσπρη τη φούντα. Να σημειωθεί επίσης ότι οι μύκητες αμανίτες, που φυτρώνουν σε συμβίωση με τα έλατα, είναι ιδιαίτερα τοξικοί. Στα ελληνικά ονομάζονται και ζουρλομανίταρα. Επιπρόσθετα, εκτός από τον Άη Βασίλη σχετίζονται με την ιστορία των μαγισσών και των ιπτάμενων σκουπόξυλών τους. Στα δικά μας τα μέρη, ίσως ήταν η αμβροσία των θεών και μαζί με τ’ άλλα τα μανιτάρια, αυτά που είχαν σχήμα φαλλού, τροφή των Κενταύρων και των Σατύρων.

Πάντα είχα την υποψία ότι ο Άη Βασίλης είχε κάτι το kinky. Λέρα, Bad Santa.

---------------------

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου. Για ψάρι δίπλα στη θάλασσα με την κουμπάρα μου και τον Χ.

---------------------

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου.

---------------------

Ανήμερα Θεοφανίων, με την κακοκαιρία. Ξημέρωμα με τον αέρα να σκορπά τα σύννεφα, αφήνοντας αρκετό φως ανάμεσα. Ο ήλιος σηκώθηκε κατά τις οκτώ· λίγα λεπτά μετά πρόσεξα το πρώτο ουράνιο τόξο. Το δεύτερο το παρατήρησα σε λιγότερο από μια ώρα, στο ίδιο σημείο. Ακολούθησε ένα πριν τις μία, κι άλλο ένα μετά τις τρεις, καθώς περπατούσα κατά μήκος του παραλιακού δρόμου. Όλα στο ίδιο σημείο. Και δεν πρέπει να ήταν οι μόνες φορές, πρέπει να εμφανίστηκαν κι άλλα, όταν ήμουν απασχολημένος· πλένοντας τα δόντια μου, για παράδειγμα, ή καθαρίζοντας τις πατάτες. Ο κυρ Γιάννης μου είπε ότι όποτε σηκώνει ουράνιο τόξο στο απέναντι νησί, η βροχή δεν ρίχνει αρκετό νερό.

---------------------

Του Άη Γιαννιού αρρώστησα χοντρά από την ίωση. Τώρα είμαι μια χαρά.

Φώτα – Ολόφωτα

2011-12-31T06:59:00.009+02:00

Παπαδιαμάντη ζητάω από το Google, Παπαδήμο μου προτείνει - πρώτο πρώτο. Ας είναι... Να είμαστε όλοι καλά. Θα περάσουμε και τρικυμίες και σκοπέλους και θα επιστρέψουμε ασφαλώς εις τον όρμον, αποστάζοντες άλμην. Το πιθανότερο όχι μέσα στο 2012. Πότε; Απερίγραπτον. Για το ΄12 εύχομαι ν’ αντέξουμε, όπως ο γιός της Πλανταρούς, έχοντας μια φωτεινή σιγουριά: ότι όλα θα περάσουν.

…Η Πλανταρού ήρχισε τότε να μέμφεται πικρώς τον υιόν της δια την τόλμην και την αποκοτιά του. Τι ήθελε, τι γύρευε τέτοιες μέρες να κάμει ταξίδι; Δεν άκουε, ο βαρυκέφαλος, τη μάννα του, τι του έλεγε. Ακόμη τα Φώτα δεν είχαν έλθει. Ο Σταυρός δεν είχε πέσει στο γιαλό. Τον αβάσταχτο είχε; Δεν εκαρτερούσε, ο απόκοτος, δύο τρεις ημέρες, να φωτισθούν τα νερά, να αγιασθούν οι βρύσες και τα ποτάμια, να φύγουν τα σκαλικαντζούρια; Καλά να πάθει, γιατί δεν την άκουσε.

Όσον υψώνετο ο ήλιος προς το μεσουράνημα, τόσον ηύξανε και η αγωνία της Πλανταρούς. Η νύμφη της, υποστηριζομένη όπισθεν από την Μπαλαλού και κρεμαμένη έμπροσθεν από τον τράχηλον της Σωσάννας, εμούγκριζεν ως αγελάδα. Ο άνεμος εκεί κάτω, εις το πέλαγος, εφαίνετο ότι απεμάκρυνε το πλοιάριον αντί να το προσεγγίσει εις την ακτήν. Η βάρκα ολονέν εξέπεφτε μακρύτερα, αισθητώς εις το βλέμμα. Εις την νύμφην της η Πλανταρού εφυλάχθη να είπει τίποτα. Μόνον εξήρχετο συχνά εις τον εξώστην, προσποιουμένη ότι ήθελε να κουβαλήσει το εν και το άλλο, και έμενεν επί μακρόν κι εκοίταζε. Δεν επανήρχετο ειμή αν την ανεκάλει η μαμμή, η Μπαλαλού...

...Δεν την εσκέπασεν η μαύρη γης την ταλαίπωρον μητέρα ομού με τον καρπόν των σπλάχνων της, και το πέλαγος ίλεων δεν έπνιξε τον πατέρα. Ο Πλαντάρης είχε τελειώσει προ πολλού την προσευχήν του, και ο μικρός ναύτης, ο Τσότσος, είχε φορέσει εκ νέου το υποκάμισον και την περισκελίδα του. Ο ζωέμπορος ο Πραματής επείσθη ότι ήτο καλός χριστιανός και ότι ήτο προωρισμένος να ταφεί εις ευλογημένον χώμα. Ο άνεμος είχε κοπάσει περί το δειλινόν, και ο κυβερνήτης ανέλαβε το κράτος του επί του μικρού σκάφους. Έπιασε δυνατά το τιμόνι και με τα πολλά ορτσαρίσματα ήλθεν η φελούκα εις μέρος απαγγερόν, δίπλα εις την ξηράν, ολίγα μίλια απώτερον του μικρού όρμου. Δια τούτο η βάρκα είχε γίνει άφαντος εις τα όμματα της Πλανταρούς, ήτις δεν είχε παύσει ν’αγναντεύει από το ύψος του εξώστου. Έφθασε δε ασφαλώς εις τον όρμον, ευθύς ως έπεσεν εντελώς ο άνεμος, βασίλευμα ηλίου.

Δεύτερα συχαρίκια επήραν της Πλανταρούς. Ο υιός της, αποστάζων άλμην, κατάκοπος, θαλασσοπνιγμένος, έφθασεν εις το σπιτάκι, άμα ενύκτωσε, κι εκεί μόνον έμαθε την ευτυχή είδησιν, ότι η συμβία του τού είχε γεννήσει κληρονόμον.

Την επαύριον ήσαν Φώτα. Την άλλην ημέραν Ολόφωτα. Την εσπέραν της μεγάλης εορτής, άμα τη τριημερεύσει της λεχούς και του παιδίου, έβαλαν την σκαφίδα κάτω εις το πάτωμα και εγέμισαν με χλιαρόν νερόν βρασμένον με δάφνας και με μύρτους. Επρόκειτο να τελέσουν τα «κολυμπίδια» του παιδίου.

Η καλή μαμμή, η Μπαλαλού, εξήπλωσε το βρέφος μαλακά επί των ηπλωμένων κνημών της και ήρχισε να λύει τα σπάργανα. Είχε νυκτώσει. Μία λυχνία και δύο κηρία έκαιον επί χαμηλής τραπέζης. Το παιδίον, παχύ, μεγαλοπρόσωπον, με αόριστον ροδίζοντα χρώτα, με βλέμμα γαλανίζον και τεθηπός, ανέπνεε και ησθάνετο άνεσιν, καθ’όσον απηλλάσσετο των σπαργάνων.

Εμειδία προς το φως, το οποίον έβλεπε, κι έτεινε την μικράν χείρα δια να συλλάβει την φλόγα. Την άλλην χείρα την είχε βάλει εις το στόμα του, κι επιπίλιζε, επιπίλιζε. Τι ησθάνετο; Απερίγραπτον...

(1894)

κείνο τ' αρραβώνα μας, το μοναχό φιλί

2011-12-30T08:32:00.004+02:00

Να είναι καλά οι Ρωμαίοι που δίδαξαν την κουλτούρα του φιλιού σε πολλές από τις κουλτούρες που κατέκτησαν. Το ίδιο έκαναν αργότερα και πολλοί από τους ευρωπαίους κατακτητές. Και παρά τις σφαγές και τις επιδημίες που θέρισαν τους κατακτημένους, παρά τα 100 εκατομμύρια βακτήρια στο ένα κυβικό εκατοστό σάλιου, το φιλί αποτελεί στοιχειώδες σημάδι πολιτισμού, προς ανταλλαγή μεταξύ δύο ατόμων του είδους μας.

Εξάλλου, ένα φιλί δεν περιλαμβάνει αποκλειστικά βιολογικό ρίσκο, έχει και τα πλεονεκτήματά του: μειώνει τα άγχη και προωθεί αίσθηση αλληλεγγύης, αφού ρυθμίζει στο κορμί τα επίπεδα των υπεύθυνων ορμονών.

Παρόλο που τα χείλια μας έχουν την πιο κατάλληλη ανατομία για φίλημα, ανάλογη συμπεριφορά έχει παρατηρηθεί πέρα από τον άνθρωπο και στις ανθρωπίδες, στους μεγάλους πιθήκους δηλαδή. Ίσως όλα ξεκίνησαν πριν πολλά - πολλά χρόνια όταν (πολύ) τριχωτές και τριχωτοί προ-προ-προ γιαγιάδες και προ-προ-προ παππούδες, μασούσαν την τροφή και την περνούσαν - στόμα με στόμα - στα μωράκια τους. Το άγγιγμα των χειλιών έδινε μια αίσθηση ασφάλειας στα κουτσούβελα.

Αυτά για άτομα που συγγένευαν μεταξύ τους. Ίσως ήταν και κάτι παραπάνω. Για δύο άγνωστους, προϋπήρχε μια συμπεριφορά, αυτή του να φέρνεις το ρουθούνι σου στο μάγουλο κάποιου που πρωτοσυναντάς· ένας τρόπος «αναγνώρισης», που πέρα από το πρακτικό του σκέλος (να τον εμπιστευτώ; μπας και κουβαλάει κανένα παράσιτο;), η συμπεριφορά εμπεριείχε ομολογουμένως μια αισθησιακή συνιστώσα - ας είναι καλά οι φερορμόνες. Ήταν αναμενόμενο από αυτήν τη συμπεριφορά να προκύψει το φίλημα κι όλα τα καλά που ένα φιλί μπορεί να υποσχεθεί.

Εδώ

2011-12-29T07:11:00.014+02:00

Ο κύριος Harry Randall Truman. Γεννημένος το 1896, στη Δυτική Βιργινία. Στα 22 του και στ’ ανοικτά της Ιρλανδίας, επέζησε του τορπιλισμού από τους Γερμανούς και του ναυαγίου του Tuscania, που τον μετέφερε εθελοντή στην Ευρώπη, στον πρώτο μεγάλο πόλεμο. Στη Γαλλία έμαθε να πιλοτάρει. Επιστρέφοντας στις Η.Π.Α., παντρεύτηκε κι απέκτησε δύο παιδιά. Άνοιξε βενζινάδικο στην πολιτεία της Washington, κι έβγαζε παράνομο χρήμα την εποχή της ποτοαπαγόρευσης, προμηθεύοντας μπουρδέλα της δυτικής επικράτειας, μεταφέροντάς ο ίδιος το αλκοόλ με υδροπλάνο· το «κάτουρο του πάνθηρα», όπως ονόμαζε το ουίσκι του. To 1926, πήρε την οικογένεια του να εγκατασταθούν στη λίμνη Spirit, στους πρόποδες του όρους της Αγίας Ελένης, κυνηγημένος από gangsters που ήθελαν να ελέγχουν τη διακίνηση του αλκοόλ. Εκεί άνοιξε ένα μικρό πανδοχείο. Οι δύο πρώτες γυναίκες του τον παράτησαν, ενώ η τρίτη πέθανε το ’78. Λέγεται ότι κάθε βράδυ, μέχρι το θάνατό του, ο κύριος Truman κοιμόταν εξαντλημένος από κλάματα για την απώλεια της γυναίκας του.

Ο κύριος Truman κρατούσε πάντα όπλο· αν κάποιος δεν του άρεσε, τον έδιωχνε απειλώντας τον. Μιλούσε γρήγορα κι ακατάπαυστα και μπορούσε να χορεύει όλη νύχτα. Λάτρευε την κόκα κόλα και το μπέρμπον.

Μετά από τις προειδοποιητικές δονήσεις και σημάδια του ηφαιστείου της Αγίας Ελένης, και την αρχική εντολή για εκκένωση της περιοχής, ο κύριος Truman αρνήθηκε να φύγει – ο μόνος που αρνήθηκε να εγκαταλείψει το σπίτι του. «Έζησα εδώ για περισσότερα από πενήντα χρόνια…», είχε πει, «…αν αυτό το μέρος είναι καταδικασμένο να φύγει, θέλω να φύγω μαζί του… έτσι και αλλιώς αν είναι να το χάσω, θα πεθάνω μέσα σε μια βδομάδα».

Στις 18 Μαΐου του 1980, το ηφαίστειο τινάχτηκε στον αέρα. Πεντακόσιες Χιροσίμες. Δεν βρέθηκε ίχνος από τον 83χρονο Truman και τις 16 γάτες του.

-----------------------

Μένουμε Αθήνα. Στο «Νιρβάνα», κάθε Τετάρτη και Πέμπτη, δύο εισιτήρια στην τιμή του ενός. Η φίλη μου η Μαρία, κατέφτασε χθες με το τηλεσκόπιό της και τραβούσε φωτογραφίες. Όπως πάντα άλλωστε. “The Artist”. Με κέρασε καφέ και την πρώτη ώρα με σκουντούσε που κουτουλούσα, νυσταγμένος. Δεν έφταιγε η ταινία. Πριν το σινεμά φαρμακώσαμε· αυτή μοσχαράκι ψητό, εγώ σουβλάκια. Εκτίμησα ότι η σάλτσα θα μου έπεφτε βαριά.

Michael Jackson is alive!

2011-12-28T17:35:00.003+02:00

(στο 1.23)

You cannot petition the lord with prayer!

2011-12-28T07:10:00.005+02:00

When all else fails, we can whip the horse's eyes

and make them sleep and cry.

Στην Αμερική, και στο «Δρόμο» του Cormac McCarthy, ένας πατέρας με το γιό του ταξιδεύουν πεζοί, με μόνη ελπίδα να φτάσουν στη θάλασσα. Η καψαλισμένη γη στην πορεία τους δεν μπορεί πια να τους χορτάσει την πείνα. Στην παλιά ήπειρο, και στο «Άλογο του Τορίνο» των Tarr / Hranitzky, ένας πατέρας με την κόρη του είναι κλεισμένοι στο σπίτι, γύρω από το σπίτι αέρας και σκόνη, έχουν απομείνει λίγες προμήθειες και το πηγάδι έχει ακόμα νερό. Υπάρχει και το άλογο στο στάβλο. Τα νέα από την πόλη άσχημα, ένας επισκέπτης λέει ότι την γκρέμισε ο αέρας. Και το άλογο αρνείται να το κουνήσει, να πάει για δουλειά στην πόλη. Ο πατέρας το δέρνει, αυτό τίποτα. Το ζώο αρνείται και την τροφή. Φτάνουν νομάδες τσιγγάνοι, να πιουν και να ποτίσουν τα δικά τους άλογα στο πηγάδι, οι τσιγγάνοι παροτρύνουν κόρη και πατέρα να τους ακολουθήσουν στην Αμερική: «θα σας αρέσει εκεί», λένε. Αυτοί τους διώχνουν. Το πηγάδι στερεύει και, μ’ εντολή του πατέρα, η κοπέλα σέρνει άλογο και υπάρχοντα σε μια άσκοπη και αποτυχημένη έξοδο.

Ο κόπος αυτός κρατάει έξη μέρες, τα πρόσωπα των δύο άκαμπτα από τη συνεχή προσπάθεια. Την έκτη μέρα, τα πάντα βυθίζονται σε σκοτάδι.

Στο «Δρόμο», η σπίθα για ν’ αποκατασταθεί ο κόσμος βρίσκεται στην εμπιστοσύνη που δείχνει το μικρό αγόρι στη γυναίκα και στον άντρα που το βρίσκουν στο τέλος του δρόμου, μπροστά στη νεκρή θάλασσα και δίπλα στο νεκρό πατέρα. Στο «Άλογο του Τορίνο», σ’ έναν κόσμο που χάλασαν οι άνθρωποι μαζί με τους θεούς, όποια ελπίδα να ξαναφτιαχτεί την έβδομη μέρα απομένει στον ξεχασμένο στίχο του Jim Morrison, τον τελικό από το "Soft Parade" των Doors:

Όταν κάθε τι άλλο αποτύχει, μπορούμε να μαστιγώσουμε τα μάτια του αλόγου

και να τους κάνουμε να κοιμηθούν και κλάψουν.

Όπως τότε που έκλαψε ο Νίτσε, στο Τορίνο, στις 3 Ιανουαρίου του 1889.

Κλείνοντας ο χρόνος, «το Άλογο του Τορίνο», μια από τις λίγες ταινίες που είδα μέσα στο χρόνο που κλείνει.

ενθουσιάστηκα

2011-12-27T07:32:00.003+02:00

Πανδο-κούνελο στο Μεγάλο Σινικό Τείχος 5 του Alexander Guerra. Μια από τις αγαπημένες φωτογραφίες της χρονιάς, σύμφωνα με το Advocate. Εδώ ο σύνδεσμος για την υπόλοιπη συλλογή φωτογραφιών από ταλαντούχους ζωγράφους, τις "φωτογραφίες της χρονιάς" σύμφωνα πάντα με το περιοδικό. Χμμ… Να κρύψω τον ενθουσιασμό μου; Χωρίς να είμαι ειδικός, έχω δει αρκετούς φωτογράφους με gay θεματολογία. Πολλοί οι ταλαντούχοι. Αλλά κάτι που κατηγοριοποιούμε σ’ αυτό που ονομάζουμε gay αισθητική δεν γίνεται αυτόματα καλαίσθητο, αξιοσημείωτο ή αποφεύγει την κοινοτυπία.

Το γιορτινό τραπέζι

2011-12-26T21:11:00.009+02:00

Μας είχε καλεσμένους η κυρία Ελένη με τον κυρ Γιάννη. Χοιρινό στην κατσαρόλα με σέλινο και κολοκυθόπιτα. Συγκεκριμένα, το γουρουνάκι και την κολοκύθα στις φωτογραφίες. «Λουκούμι», κολακεύω την κυρία Ελένη για το χοιρινό. «Μοσχοβολάει», προσθέτει. Όντως μοσχοβολούσε, δύσκολο να το φανταστεί κανείς όσο ζούσε το γουρουνάκι (γουρουνάκι κατ’ ευφημισμόν, γουρουνάκι ήταν στις αρχές του Αυγούστου όταν το έφεραν).

Την κολοκύθα την έδωσα εγώ στην κυρία Ελένη στα τέλη του Οκτώβρη, από κολοκυθιά που είχα φυτέψει αρχές του Ιούνη, στον κήπο μου. Έχω άλλες τρεις κολοκύθες, οι δύο τεράστιες, βαρύ πυροβολικό. Μαζί με κουτάβια, χαρίζω και κολοκύθες σ’ όποιον ή όποια ενδιαφέρεται.

Ο Χ. δεν έβαλε κρέας στο στόμα του, μόνο κολοκυθόπιτα. Το βράδυ στο σπίτι πείνασε, μαγείρεψε σούπα κι έχωσε μέσα λουκάνικα από το σούπερ μάρκετ. «Καλά είσαι εντελώς εκτός», λέω, «που δεν έφαγες το χοιρινό που μοσχοβολούσε και τρως λουκάνικα από αλεσμένο κρέας, κι όχι μόνο, με προέλευση τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα;»

«Το ήξερα το γουρούνι», λέει.

Περί ορέξεως…

Καλά Χριστούγεννα

2011-12-23T07:26:00.002+02:00

...Το έθιμον του Χριστουγεννιάτικου δέντρου φέρεται επισήμως ασκούμενον περί το 1600 εις το Ελσάς και μάλιστα κατά το 1640 εις το Στρασβούργον. Προ τεσσάρων και πλέον αιώνων από την δυτικήν Γερμανίαν επεξετάθη τούτο εις την Αυστροουγγαρίαν, όπου πρηγουμένως ήτο εντελώς άγνωστον. Σχεδόν δε ταυτοχρόνως εισήχθη δια μεν της δουκίσσης Αυρηλίας εις το Παρίσι, δια δε του Λεοπόλδου Α εις τας Βρυξέλλας και δια του ηγεμόνος Αλβέρτου, συζύγου της βασιλίσσης Βικτωρίας, εις την Αγγλίαν. Εις την βιομηχανικήν αυτήν χώραν του άνθρακος και των μετάλλων της Γερμανικής προελεύσεως το Χριστουγεννιάτικον δένδρον ετελειοποιήθει και κατασκευάσθη μετάλλινον...

(Από το «Αρχαίες Επιβιώσεις στον Χριστιανισμό»
του Γεωργίου Σιέττου, εκδόσεις Aldebaran, 1994)

----------------

Reprise (ετελειοποιήθει και κατασκευάσθη μετάλλινον)

Σχεδόν διπλάσια η μετανάστευση Ελλήνων στη Γερμανία σε σχέση με πέρσι.

χειμερινό ηλιοστάσιο

2011-12-22T21:39:00.000+02:00

Οι δυο μαζί μπορούμε

2011-12-22T06:59:00.004+02:00

(William Blake)

Το πρωινό ραδιοφωνικό δίδυμο Παπαδημητρίου – Πορτοσάλτε είναι σαν θεός με δυο κεφάλια. Το ένα κεφάλι, με απολλώνια ηρεμία και σχέδιο, καταβροχθίζει τα παιδιά του, ρουφά το ζουμί τους και τα φτύνει μισοπεθαμένα. Στη συνέχεια, το δεύτερο κεφάλι με ηχηρό και στοργικό δέος, με πόνο, γλύφει τα ματωμένα προσωπάκια τους, να τα ζεστάνει να μη ξεψυχήσουν. Αναγκαιότητα και ελεημοσύνη. Μέχρι που να κλείσει ο κύκλος κι αρχίσει η νεκροφαγία.

Με άλλα λόγια, καλές οι ελεημοσύνες, ή στη σύγχρονή μας γλώσσα ο εθελοντισμός, οι πρωτοβουλίες και τα ΜΚΟ - δεν λέω, σχεδιάζω κι εγώ να πάω με συναδέλφους να δώσω τρόφιμα. Αλλά, κάποτε έρχεται η στιγμή που δίνουν την καλύτερη στήριξη στο σύστημα, όταν παύουν να το κριτικάρουν, όταν γίνονται ένα μ’ αυτό – έκτρωμα - όταν δέχονται τον πρωταγωνιστικό ρόλο που τους δίνεται στην τελική την πράξη.

Η φωνή του Πορτοσάλτε με τη ρομφαία στα χέρια του, ηχεί στ’ αυτιά μου· ο πιο ενοχλητικός ήχος στο σύμπαν.

-------------------

"…Την ώρα που θα πεθάνω (κι αυτό το γράφο στου θανάτου μου το κρεβάτι), δεν πρόκειται να με δουν τριγυρισμένο από παπάδες. Την ώρα κείνη, θέλω να με λικνίζει το κύμα φουρτουνιασμένης θάλασσας, ή να στέκομαι σ’ ένα βουνό… και με τα μάτια, ποτέ προς τα πάνω· την εκμηδένιση που με περιμένει την ξέρω. Άλλωστε, για μένα δεν θα υπάρχει έλεος, ώστε να ελπίζω…"

Λωτρεαμόν, Τα άσματα του Μαλντορόρ
(μετάφραση Έλλης Νεζερίτη, Οι Εκδόσεις των Φίλων, 1980)

Μαμά, μου αρέσει η Άντζελα Δημητρίου

2011-12-21T07:18:00.003+02:00

Ο Kyle Munkittrick γράφει για τη διεύρυνση της έννοιας του σεξουαλικού προσανατολισμού, την έννοια της διαταραχής του σεξουαλικού προσανατολισμού και την ανάγκη της εισαγωγής της έννοιας της συναίνεσης ενηλίκων, που στέκει ανάμεσα στα δύο πρώτα. Το τραβάει μακριά, πλατειάζοντας για να επιχειρηματολογήσει υπέρ του αυτονόητου. Άλλο όμως είναι αυτό που μου τράβηξε την προσοχή στο άρθρο του. Η χρήση του όρου inborn εκεί (ο οποίος έχει και τη σημασία του εκ γενετής), όταν αναφερόμαστε στον σεξουαλικό προσανατολισμό. Αποτελεί φτηνό επιχείρημα στην πάλη για αποδοχή και ισονομία, δίχως όμως να βασίζεται σε μια αποδεδειγμένη αλήθεια. Επιχείρημα που δεν εστιάζει στο ουσιαστικό δικαίωμα που είναι η ελευθερία στη συμπεριφορά και στην έκφραση ενός ανθρώπου (από τη στιγμή που αυτή δεν επιβάλλεται παρά τη θέληση ή παρά τη συνείδηση σε συνανθρώπους). Μια τσαρλατάνικη παράκαμψη της ουσίας, για να κερδηθεί η πάλη. Έχω αναφερθεί πάλι σ’ αυτό και γι’ άλλη μια φορά διευκρινίζω ότι δεν πιστεύω ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι μια πτυχή του εαυτού μας που μπορούμε ν’ αλλάξουμε. Να το πω πιο απλά, ρισκάροντας την απλούστευση: μου αρέσει ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής και όσο θυμάμαι τον εαυτό μου άρεσε το είδος αυτό, χωρίς απαραίτητα να μου το επέβαλλαν ξεκάθαρα τ’ ακούσματα (στο σπίτι μου κι όχι μόνο) μεγαλώνοντας. Είναι τραβηγμένο να επιχειρηματολογήσω ότι το συγκεκριμένο γούστο έχει εκ γενετής προέλευση, εξ αιτίας του (δικαιολογημένου) φόβου μου ότι θα έρθει μια χούντα που θα μου στερήσει το δικαίωμα να ακούω το είδος μουσικής που μ’ αρέσει. Και αν αντεπιχειρηματολογήσετε ότι η σεξουαλική επιθυμία έχει βιολογική προέλευση (προσέξτε υπάρχει παγίδα, ένα μπούμερανγκ εδώ: ποιό είναι το εξελικτικό προνόμιο του να νιώθουμε σεξουαλική επιθυμία, μήπως η διαιώνιση του είδους;) το ίδιο θα επιχειρηματολογήσω και για την αίσθηση της ακοής.

Is beauty only skin deep?

2011-12-20T12:54:00.003+02:00

Μια γρήγορη προσθήκη στην προηγούμενη ανάρτηση, κάποια επιπλέον σκέψη αναφορικά με το θάνατο της Miss Βενεζουέλα. Είναι ιδιαίτερα ταπεινωτικό να νιώθει ένας άνθρωπος το κορμί του να τον εγκαταλείπει (και λειτουργικά και αισθητικά) εξαιτίας κάποιας αρρώστιας ή ατυχήματος. Πόσο μάλιστα αν η αρρώστια παραμορφώνει σημεία του κορμιού που σχετίζονται με τη σεξουαλικότητά του, που κάνουν το κορμί του ποθητό σε όποιον ή όποια το ποθεί (όπως το γυναικείο στήθος για την περίπτωση της Eva). Θυμήθηκα, στη συνέχεια, την περίπτωση ενός καλού μου φίλου, οροθετικού, του οποίου όμως η φαρμακευτική αγωγή έχει παραμορφώσει το σώμα του, προκαλώντας λιποδυστροφία. (Σημειώνω μια λεπτομέρεια: ο φίλος αυτός σε νεώτερη ηλικία δούλευε ως μοντέλο και τώρα εργάζεται σε επάγγελμα όπου δίνεται σημασία στην εμφάνιση). Με το φίλο αυτό είμαστε κοντά, μου μιλάει με ανοικτά χαρτιά. Κάποια στιγμή μου εκμυστηρεύεται «ντρέπομαι για το κορμί μου». Έτσι είχε πει. Προσπάθησα να τον παρηγορήσω. Εύκολα όμως τα λόγια όταν είσαι έξω από το χορό. Κοινοτυπίες.

Ένας από τους λόγους που με άγγιξε η ιστορία της Eva.

Αλήθεια φέτος θα έχουμε πορνοφεστιβάλ;

Κιμ / Jones – Eva – Μαρίνα

2011-12-20T07:19:00.008+02:00

Βλέποντας τις εικόνες με τους Βορειοκορεάτες σε μαζική παράκρουση για το θάνατο του ηγέτη τους, απορώ και χλευάζω πόσο ένας τόσο απλοϊκός προπαγανδιστικός – καρτουνίστικος - μηχανισμός μπόρεσε να κρατήσει εκατομμύρια ανθρώπων στο ψυγείο για δεκαετίες. Θυμάμαι όμως τη μαζική παράκρουση και αυτοκτονία εκατοντάδων Αμερικανών, οπαδών του αιδεσιμότατου Jones στον καταυλισμό του, στο Jonestown της Γουιάνας, το 1978 και σκέφτομαι ότι τα πάντα μπορείς να καταφέρεις, αν στάξεις στη συνταγή - για να δέσει - την κατάλληλη δόση φόβου.

Ή αν σερβίρεις μόνο φόβο (τότε κι αν δένει η συνταγή). Σκέφτομαι την «αντίδραση» όλων μας, όχι μόνο Ελλήνων, μπροστά στις οθόνες, τηλεοπτικές και μη, ακούγοντας μήνες (ή έχουν περάσει οργουελικά χρόνια;) τις doomsday προβλέψεις των ειδικών για την κρίση.

--------------

Απ’ έξω κούκλα. Διαβάζοντας ότι η Miss Βενεζουέλα, Eva Ekvall, πέθανε από καρκίνο του μαστού, στα 28 της, σε μια χώρα όπου οι βασίλισσες της ομορφιάς είναι δημόσια πρόσωπα και η πλαστική χειρουργική είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, δεν μπορώ να μην επανέλθω στη φράση από την ταινία “Dead Ringers” του Cronenberg (που επισήμανα σε προηγούμενη ανάρτηση): Συχνά σκέφτομαι ότι πρέπει να υπάρχουν καλλιστεία για τα σωθικά. Για παράδειγμα η καλύτερη σπλήνα, τα πιο τέλεια αναπτυγμένα νεφρά. Γιατί να μην έχουμε πρότυπα ομορφιάς για όλο το ανθρώπινο σώμα, μέσα κι έξω; (δια στόματος Elliot Mantle, γυναικολόγου).

Δεν μπορώ επίσης, μέσα σ’ όλα που μας ταλαιπωρούν, να μη θαυμάσω το κουράγιο αυτού του πλάσματος πριν το θάνατό του, που χρησιμοποίησε την κατάστασή της για να ενημερώσει τις γυναίκες στη χώρα της για τον καρκίνο. Στο βιβλίο της υπήρχαν και φωτογραφίες της, όντας άρρωστη.

Μην το χλευάζετε αυτό, θέλει αρκετό κουράγιο αν ήσασταν η Eva.

--------------

Τέλος, στο BBC υπάρχει άρθρο για την ελληνίδα Μαρίνα Δερδεβιάν, ηλικιωμένης από τη Σάμο, η οποία έχασε το κατάστημά της εξαιτίας της κρίσης, στη συνέχεια αρρώστησε από καρκίνο για να καταλήξει – πακέτο - μόνη της, σε οίκο ευγηρίας στην Αθήνα για την Αρμενική Κοινότητα. Παρά τη θέλησή της.

«Δεν φανταζόμουν ότι θα τέλειωνε έτσι», ψιθύρισε η κυρία Δερδεβιάν.

(Έχουμε Υπουργό Υγείας)

Η δήλωση της χρονιάς / άλλη μια μέρα

2011-12-19T07:14:00.008+02:00

(flickr )

Νομίζω ότι μπορώ να διαλέξω, δεκαήμερο απομένει μέχρι να κλείσει το 2011. Το φάκελο παρακαλώ, βρισκόμαστε στο Los Angeles, στις 27 Σεπτεμβρίου. Σταύρος Λαμπρινίδης, τέως ΥΠΕΞ, σε ομιλία του στο World Affairs Council, το αμερικανικό “think tank”, αναφερόμενος στην πληθώρα των παρευρισκομένων:

Θέλουν να δουν πως είναι ένας νεκρός.

Υπουργός Εξωτερικών, η βιτρίνα της Ελλάδας. Σκεφτόμενος Υπουργός καταθέτει σε δεξαμενή σκέψης.

September 27, 2011|By Los Angeles Times editors: Greek Foreign Minister Stavros Lambrinidis jokes that his ability to draw an audience comes from morbid curiosity in the economic fate of his small European country. "They want to see what a dead man looks like," he says with a laugh. With many observers proclaiming that Greece is on the brink of bankruptcy, Lambrinidis is in the U.S. pushing the message that Greece is not a lost cause, heralding his government's commitment to radical cuts in public spending and insisting its European partners will not let it fail.

Να ζήσουν, αυτοί τουλάχιστον, να μας κάνουν εμάς τους πεθαμένους να γελάμε με το χιούμορ τους, στην κόλαση που μας έστειλαν. Send in the clowns.

Δεν ξέρω πάντως ποιός θα πεθάνει πρώτος. Ο ελληνικός λαός ή το ΠΑΣΟΚ. Εννοώ ποιός έχει διάθεση να κάτσει να διαβάσει δεκασέλιδα στην Ελευθεροτυπία, κυριακάτικα, για το μέλλον του ΠΑΣΟΚ, χωρίς να πεθάνει, όχι στα γέλια αλλά από ανία.

Υπάρχει, στ’ αγγλικά μια επιτυχημένη έκφραση: beating a dead horse. Να βαράς ένα πεθαμένο άλογο.

-----------------------

Αρχή της βδομάδας σήμερα. Ένα όμορφο τραγούδι στο πρωτότυπο και σε δύο διασκευές. Another Day του Roy Harper (θα τον θυμάστε από το Have a Cigar των Floyd). Επίσης με Kate Bush και Peter Gabriel, από χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα του 1979 (η Kate, παιδί θαύμα, ήταν τότε στα εικοσιένα της και στο δεύτερο δίσκο της - ο Gabriel βρισκόταν στον τρίτο σόλο του). Τέλος, με τους This Mortal Coil (και τη φωνή της Elizabeth Fraser των Cocteau Twins βέβαια).

The kettle's on, the sun has gone
another day
She offers me Tibetan tea on a flower tray
She's at the door, she wants to score
She dearly needs to say

I loved you a long time ago
Where the winds own forget-me-nots blow
But I just couldn't let myself go
not knowing what on earth there was to know.

But I wish that I had 'cause I need you so bad
I should have had one of your children.

And across the room inside a tomb
a chance is waxed and wanes
The night is young, why are we so hung up
in each others chains
I must make her, I must take her
while the dove domains

and feel the juice run as she flies
run my winds under her sighs
as the flames of eternity rise
to lick us with the first born lash of dawn.

Oh really my dear I can't see what we fear
Sat here with ourselves in between us.

And at the door she can't say more
than just another day
and without a sound
I turn around
and I walk away.

Φιλιππίνες

2011-12-18T06:10:00.004+02:00

Κάτοικοι της πόλης Iligan στέκονται γύρω από μια γυναίκα που κρατάει το σώμα του παιδιού της.

Σουηδέζα / Αρκούδα

2011-12-17T11:52:00.012+02:00

Καρφωτός από τη συνάντηση, στη στάση για το αεροδρόμιο. Έβρεχε πολύ, βγάζω εισιτήριο από τη μηχανή, βοηθάω μια κυρία να βγάλει κι αυτή. Στο λεωφορείο στρίμωγμα, απελευθερώνομαι απ’ την αναγνωριστική ετικέτα με τ’ όνομά μου, που έπρεπε να φορώ στο κτίριο της συνάντησης. «Γυρνάτε στην Ελλάδα;» με ρωτάει η ίδια κυρία που στεκόταν δίπλα μου, όρθια κι αυτή, χαμογελώντας. Πιάσαμε κουβεντούλα. Ήταν απ’ τη Σουηδία, στην ηλικία μου. Μιλήσαμε για τις δουλειές μας και τις συναντήσεις μας. Έχει έρθει Ελλάδα, μόνο δέκα μέρες, μόνο στην Κρήτη έξω από τα Χανιά, σε κάποια παραλία.

Την έφερε η συζήτηση την Ελλάδα, την κρίση. Της είπα για τις απολύσεις, τις μειώσεις μισθών, για το κόστος ζωής, την ανεργία και τη φτώχεια. Της είπα ότι και άλλοτε είμαστε φτωχοί, αλλά αξιοπρεπείς φτωχοί. Της είπα ότι βλέπω καθημερινά στη γειτονιά μου ανθρώπους να ψάχνουν για φαγητό στα σκουπίδια. Της είπα ότι το πράγμα δεν δουλεύει, δεν προχωράει.

Έμεινε ανέκφραστη, υποθέτω ανέκφραστος μένει ένας Σουηδός όταν έρχεται σε δύσκολη θέση. «Θα βρείτε το δρόμο σας», μου λέει τελικά, «μπορεί και να μεταναστεύσουν αλλού κάποιοι από σας…ξέρετε στη Σουηδία παλαιότερα είχαμε πολλούς Έλληνες μετανάστες».

Χωρίζοντας στη αίθουσα αναχωρήσεων, με ρώτησε αν θα δούλευα στο σπίτι σαββατοκύριακο, να τελειώσω το ραπόρτο μου. Αυτή θα το έκανε. «Όχι», της απάντησα ανεπαίσθητα πικαρισμένος, όχι βέβαια με τη γυναίκα, «δεν θα δουλέψω το σαββατοκύριακο… εξάλλου, το έχω ήδη γραμμένο το ραπόρτο στο laptop, χρειάζεται μόνο επεξεργασία, μπορεί να περιμένει τη Δευτέρα στη δουλειά».

Της ευχήθηκα Καλές Γιορτές. Το ένστικτό μου ένιωσε ότι ζει μόνη.

Στο αεροδρόμιο πρόλαβα να φάω κάτι. Ευτυχώς. Στρίμωγμα και μέσα στο αεροπλάνο, έσκασα, είχα ήδη αφυδατωθεί όπως ήμουν ντυμένος με παλτά, κοστούμια, γραβάτες, laptop και βαλίτσες. Φίσκα, μια ώρα καθυστέρηση μέχρι να επιβιβαστούν όλοι. Ζέστη μέσα. Κι έξω να χιονίζει. Ο διπλανός μου να δουλεύει στο δικό του laptop. Μουδιασμένος, ακουμπώ το κεφάλι μου στο μπροστινό κάθισμα και κλείνω τα μάτια, να κόψω κάθε επαφή με το περιβάλλον, ένιωθα παγιδευμένος. Μετά την απογείωση και πριν το σερβίρισμα, η πεθαμενατζίλα του ζεσταμένου φαγητού μου φέρνει αποστροφή. Ευτυχώς που είχα βάλει κάτι στο στόμα μου, αρνήθηκα το φαγητό, ζήτησα μόνο κόκα κόλα και νερό.

Δυόμιση ώρα έφτασα στο σπίτι. Ευτυχώς δεν δουλεύω σήμερα.

-----------------------

Αρκούδα μου θα τη βγάλω Αθήνα το σαββατοκύριακο. Δυστυχώς. Μακριά από τα πράγματα, τα όσα μου δίνουν πλέον τη χαρά. Τα είπαμε Αρκούδα, χάρηκα που τα είπαμε, είπαμε για το χάλι της Αθήνας, ότι εσύ είσαι τυχερός. Για την κούραση που νιώθουμε. Σκέψου εμένα που δεν δουλεύω με τα χέρια μου, σκέψου το κορμί που καταλαβαίνει πια όταν προσπαθείς να το ξεγελάσεις με γυμναστικές κι άσκοπα περπατήματα, το κορμί που δεν συμμετέχει σ’ αυτό το - πες το εσύ όπως θες - δουλειά, δημιουργία, δραστηριότητα. Το λίγο αυθεντικό που έχω να δώσω στο κορμί μου, το δίνω μόνο τα σαββατοκύριακα. Λίγο σκάψιμο στο περιβόλι, λίγη βοήθεια τους γείτονες, στο μάζεμα της ελιάς. Και πάντα λίγη δόση ξεγελάσματος, λίγο άσκοπο περπάτημα. Ξεγέλασμα και αλήθεια σε μικρές δόσεις κάνουν μικρές χαρές, αλλά τελικά η χαρά δεν έχει μέγεθος, δεν υπάρχουν μικρές χαρές, υπάρχει μόνο χαρά.

Να ξέρεις ότι έχεις πάντα τη θέση σου στην καρδιά μου. Και όταν είσαι ευδιάθετος και όταν είσαι κακοδιάθετος. Κι αν μου λες για πράγματα που σε στενοχώρησαν, κι εγώ δείχνω λίγο ασυγκίνητος, να ξέρεις το κάνω γιατί ξέρω ότι με φίλους που σε σκέφτονται, τα δύσκολα γίνονται ευκολότερα.

Νεφελώδεις καταστάσεις

2011-12-16T07:19:00.005+02:00

(NASA)

Οι μετεωρολόγοι μετονόμασαν το Καφέ Ασιατικό Νέφος σε Καφέ Ατμοσφαιρικό Νέφος. Υποθέτω για να επισημάνουν την επίπτωση που έχει στις παγκόσμιες ατμοσφαιρικές συνθήκες (κάθε νέφος ατμοσφαιρικό δεν είναι;) Για την περίπτωση που δεν το γνωρίζετε, το Νέφος αποτελεί μόνιμο χαρακτηριστικό της ατμόσφαιρας πάνω από την Ασία και τον Ινδικό Ωκεανό, αποτέλεσμα της ρύπανσης από πληθώρα πηγών, από καυσόξυλα μέχρι βιομηχανικές εκλύσεις.

Μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Nature, συνδέει το ΚΑΝ (μου αρέσουν τα ακρωνύμια, όσο περισσότερα ακρωνύμια σε κείμενο, τόσο πιο ευφυής ο συγγραφεύς) με την αύξηση της έντασης των κυκλώνων στην Αραβική θάλασσα.

Αυτό είναι που μ’ εκνευρίζει και μ’ ανησυχεί με την οικονομική κρίση. Το ότι τραβάει την προσοχή από άλλες καταστάσεις, αποτελέσματα σύνθετων φαινομένων τα οποία όμως υπακούν σ’ άκαμπτους, αλλά συγκεκριμένους, φυσικούς νόμους. Νόμους που δεν δέχονται διαπραγμάτευση, όπως το γεγονός ότι για να ζήσουμε πρέπει να αναπνεύσουμε, να πιούμε και να φάμε. Οι οικονομολόγοι κρατούν την υφήλιο σε ομηρία, τρομάζοντάς μας, προβάλλοντας φόβο ολικής καταστροφής, όταν η επιστήμη τους, όπως κάθε κοινωνική επιστήμη, είναι προσεγγιστική, οι καταστάσεις που περιγράφουν βασίζονται σε θεωρίες. Και είναι φασισμός να επιβάλλεις κατά γράμμα θεωρίες πάνω σε ανθρώπους. Επίσης, κάθε τέτοια θεωρία έχει την κατά βούληση πολιτική βούληση που τη στηρίζει. Στη σημερινή παγκόσμια κατάσταση, οι οικονομολόγοι έχουν ξεσαλώσει, ο καθένας και η κάθε μία με το κοντό του και το μακρύ της, σπέρνουν τρόμο. Ας τους ακούμε, όλους, αλλά με περίσσεια επιφύλαξης, πάντα with a grain of salt που λένε. Αντίθετα, το ρολόι της φύσης δουλεύει, προγραμματισμένο με αμετάκλητους κανόνες, και η επιβίωσή μας στηρίζεται στην προσαρμογή μας σ’ αυτούς.

Ένας μετεωρολόγος τι περισσότερο να πει από το έκαψες ξύλα μέσα στο σπίτι σου χωρίς εξαερισμό; - θα πνιγείς, η λύση συγκεκριμένη, αν θέλεις βρες την πολιτική βούληση γι’ αυτή, διαφορετικά άει πνίξου.

Χάος

2011-12-15T15:00:00.004+02:00

Διάβασα στο αεροπλάνο ένα άρθρο της ΙΗΤ. Γράφει …το να μην είναι μέρος της ευρωζώνης αποδεικνύεται ευλογία για την Πολωνία - κι ένα μάθημα για το πώς ένα εθνικό νόμισμα μπορεί να βοηθήσει μια χώρα ν’ απορροφήσει τις διεθνείς αναταράξεις. Ωστόσο, επιχειρηματικά στελέχη και κυβερνητικοί ηγέτες είναι δικαιολογημένα νευρικοί σε σχέση με το για πόσο ακόμα η χώρα αυτή των 38 εκατομμυρίων, η μόνη στην Ευρωπαϊκή Ένωση που απέφυγε την ύφεση το 2009, θα μπορέσει να ξεφύγει για μια ακόμα φορά, την ταλαιπωρία της ευρωζώνης.

Θυμήθηκα ένα περιστατικό, το έχω αναφέρει εδώ. Την ειρωνική αντίδραση μιας Πολωνέζας εκπροσώπου, σε μια συνάντηση πριν δύο χρόνια, στην παρότρυνση του Σουηδού σ’ όσα μέλη της Ε.Ε. δεν είναι μέλη της ευρωζώνης, να γίνουν: Γιατί η Σουηδία δεν γίνεται μέλος της Ευρωζώνης, αφού τα πράγματα εκεί είναι τόσο σωστά; είχε πει η συμπαθής Τζοάνα.

Δεν είμαι οικονομολόγος. Όλα αυτά τα τόσο πολλά και τόσο αντιφατικά με μπερδεύουν, σηκώνω ψηλά τα χέρια.

-----------------------

Κρύο και μουντάδα στο Βέλγιο. Είμαι παιδί του Νότου. Η Ευρώπη μου είναι στο Νότο. Είχε έρθει από το Νότο, πάνω σε εύρωστες πλάτες. Αν η ιδέα της Ευρώπης ξεκινάει από το βίωμα, τα βιώματά μου ξεκινούν από τους πλατείς ορίζοντες και τον ουρανό του Νότου. Το σκεφτόμουν το περασμένο Σάββατο, 10 του Δεκέμβρη και νύχτα πανσελήνου, όταν άκουσα ότι 10 Δεκέμβρη είχε γεννηθεί ο Pirandello, στο Χάος. Το θυμήθηκα σήμερα, όταν ξαναβρήκα έναν άλλο ουρανό, το γνώριμο ουρανό του ευρωπαϊκού Βορρά. Χάος. Από τ' αγαπημένα μου, top 10.

-----------------------

Και πάλι χάος. Πριν περάσω τον έλεγχο στο αεροδρόμιο, ακούγοντας το αν μεταφέρετε υγρά, με τρόμο συνειδητοποίησα ότι είχα ξεχάσει να πάρω μαζί μου οδοντόκρεμα, οδοντόβουρτσα και οδοντικό νήμα. Αφού πέρασα, προχώρησα προς την έξοδο, παίρνοντας μόνο το σακίδιο με το laptop, αφήνοντας πίσω τη μικρή τη βαλίτσα μου με τις αλλαξιές και τα σώβρακα. Μου έδωσαν οδοντόκρεμα και οδοντόβουρτσα στο ξενοδοχείο. Αλλά νήμα δεν μου έδωσαν. Και όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν και τις εμμονές μου. Θεωρώ το νήμα πολιτισμό, εκεί λίγο πιο κάτω από τη φωτιά και τ’ αποχετευτικά συστήματα, top 10. Βγαίνω έξω ν’ αγοράσω, ξεμύτισε και λίγος ήλιος.

Κάποτε, η εμπιστοσύνη που είχα στη μνήμη μου έφτανε τα όρια της ύβρεως.

Δάνεια δημοκρατία

2011-12-14T07:03:00.004+02:00

(Niño Jose Heredia)

Το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο κόμμα σε ευρωπαϊκό επίπεδο που κυριολεκτικώς κατάφερε να ευτελίσει τις αντιλήψεις του «σοσιαλισμού» και του «φιλελευθερισμού», διαχειριζόμενο απλώς δάνειο πλούτο γράφει ο Κώστας Ιορδανίδης στην Καθημερινή. Παραμένω στο "δάνειο πλούτο" και προσθέτω κάτι άλλο, ότι οι κανόνες αυτής της διαχείρισης ήταν ιδιαίτερα σύνθετοι, περιχαρακωμένοι, η γνώση τους ελεγχόμενη από λίγους - μια ελίτ. Αυτοί οι λίγοι άφησαν απ’ αυτόν τον πλούτο να κυλήσει σε αποδέκτες, ποσότητες και δόσεις που αυτοί έλεγχαν. Ελάχιστος συγκριτικά πλούτος έσταξε στους πολλούς, δίνοντας το άλλοθι του «μαζί τα φάγαμε».

Εκλεγμένη ελίτ βέβαια, σε μια δημοκρατία υπάρχει πάντα συλλογική ευθύνη. Πόση συλλογική ευθύνη παραμένει όμως στον τρόπο που στήθηκε η δημοκρατία στην Ε.Ε; Ποια είναι η συλλογική ευθύνη που αναλογεί στον Γερμανό ή Έλληνα ψηφοφόρο στην εκλογή του Van Rompuy, για παράδειγμα; Ή, ας προσπαθήσουμε να ποσοτικοποιήσουμε, χοντρικά, το μέρος της ευθύνης που τους αναλογεί. Σε κάθε σκαλί, μια έκπτωση δημοκρατίας.

Τέλος, δάνειο πλούτο όλα αυτά τα χρόνια δεν διαχειρίστηκε μόνο το ΠΑΣΟΚ. Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνικό.

Andrew Sullivan

2011-12-13T07:15:00.009+02:00

Το τεύχος του Δεκεμβρίου του Esquire συγκαταλέγει τον Andrew Sullivan ανάμεσα στους Αμερικανούς της χρονιάς. Το άρθρο αναφέρεται στα παιδικά χρόνια του Βρετανού Sullivan, στην Καθολική ανατροφή του, στις ενοχές του για την ομοφυλοφιλία του, στον ερχομό του στις Η.Π.Α. το 1984, και στο “coming out” του. Στη γενειάδα του και στα σκυλιά του. Στο γεγονός ότι ήταν από τους πρωτεργάτες για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, από τους πρώτους που υποστήριξαν με θέρμη την ισονομία στο γάμο (και ότι μια απλή κατοχύρωση απ’ ένα Σύμφωνο Συμβίωσης θα κατατάξει αυτόματα τους ομοφυλόφιλους σε δεύτερη κατηγορία πολιτών). Στην οροθετικότητά του - παρά την αγάπη του για τις Η.Π.Α., που θεωρεί πατρίδα του, σχεδίαζε να γυρίζει μαζί με το σύζυγό του στη Μεγάλη Βρετανία, εξαιτίας της μέχρι πρόσφατα αμερικανικής απαγόρευσης, η οποία απέκλειε οροθετικούς από το να ταξιδεύουν και να μεταναστεύουν εκεί. Στο ότι ήταν αρχικά υποστηρικτής της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ. Τέλος, το άρθρο αναφέρεται στο blog του πρωτο-blogger Sullivan, που αποτελεί blog σύγκρισης για όλα τα blogs που ακολούθησαν (να και οι απόψεις του στο ζήτημα στης στάσης του Cameron στη πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής, την οποία σχολίασα και στο δικό μου).

Κάτι που δεν αναφέρει το άρθρο, αλλά σας το λέω, είναι ότι o Sullivan έχει δηλώσει ότι ο δικός μας dc kostas είναι από τους αγαπημένους του DJs. (Δεν βρίσκω τον σύνδεσμο, Κώστα αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές, μη σε πιάνουν οι μετριοφροσύνες).

Επίσης, ο Sullivan έχει γράψει ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία, το “Virtually Normal”. Αν δεν το έχετε διαβάσει ακόμα, μην καθυστερείτε. Παραθέτω:

...Ή ίσως ο ρόλος τους (των ομοφυλοφίλων) είναι να μην έχουν κανέναν απολύτως ρόλο. Ίσως είναι η ίδια η επαναστατική εμπειρία που καθιστά την ομοφυλόφιλη κουλτούρα ιδιαίτερα ανθεκτική σε κάθε προσπάθεια να την καθοδηγήσεις ώστε να είναι χρήσιμη, παιδαγωγική ή παραγωγική. Πηγαίνετε σε μια οποιαδήποτε διαδήλωση για gay δικαιώματα και θα κατανοήσετε το αδύνατο να την οργανώσεις σ’ ένα συνεκτικό lobby...

de bonne heure

2011-12-12T07:09:00.010+02:00

Για χρόνια ξύπναγα νωρίς, από μικρός. Κι ακόμα ξυπνάω νωρίς το πρωί, πρώτος απ’ όλους αν κοιμούνται άλλοι στο σπίτι, μέσα στην ησυχία, η καλύτερη ώρα.

Οι πρώτες φωτογραφίες από τη δύση του φεγγαριού, προχθές Σάββατο, λίγο μετά τις επτά το πρωί. Είχα ξυπνήσει από τις έξι, όταν ήταν ακόμα αρκετά ψηλά πάνω απ’ τον ορίζοντα. Θα μπορούσες να διαβάσεις στο φως του, τα πάντα ξεκάθαρα – η θάλασσα, το νησί απέναντι και πιο πέρα οι ακτές της Αττικής.

Στη συνέχεια, η σελήνη το βράδυ της ίδιας μέρας, λίγο μετά την ανατολή της. Τέλος, το φως του ήλιου πριν ξημερώσει χθες, Κυριακή

πριν και μετά

2011-12-12T07:02:00.004+02:00

Old English / Bad English

2011-12-11T19:38:00.006+02:00

Πέρα από κάθε ιδεολογικοπολιτική διαμάχη περί καπιταλιστικών προτύπων μεταξύ των Γαλλογερμανών με τη Βρετανία ή τον ανταγωνισμό μεταξύ του λονδρέζικου City και της Φρανκφούρτης, ας αναλογιστούμε και τους ευρύτερους λόγους που οδήγησαν στην αντίδραση του Βρετανού Πρωθυπουργού Cameron. Η Μεγάλη Βρετανία έχει περισσότερους λόγους να κοιτάζει πέρα, προς τις αντίπερα όχθες των ωκεανών, παρά απέναντι απ’ το στενό της Μάγχης, με το μέσο Άγγλο να νιώθει κοντύτερα στο μέσο Βορειο-Αμερικανό ή στον Αυστραλό, παρά στο Γερμανό ή στο Γάλλο. Σίγουρα περισσότερο απ’ ότι στον Έλληνα ή στο Σλοβάκο. Συγκριτικά, η Ε.Ε. ένωση αποτελεί ένα εκ των άνωθεν μεταπολεμικό όραμα, αντίδοτο στον εφιάλτη που χώριζε τους Ευρωπαίους. Μέσα στους ευγενείς στόχους το να δημιουργηθεί ιστορική μνήμη ενότητας και αλληλεγγύης, όραμα που δεν ριζώνει τελικά εύκολα, ατροφικό κι εύθραυστο ακόμα. Αντίθετα, οι Άγγλοι έκτισαν μια αυτοκρατορία, όχι μόνο οικονομική ή πολιτική αλλά και πολιτιστική, που έχει «δέσει» με γερά θεμέλια στη συνείδηση των Αγγλοσαξόνων. Συνείδηση για την οποία δεν παίζει ρόλο η γεωγραφία, το πού βρίσκεται κάποιος, σε ποιά τεκτονική πλάκα. Ακόμα πιο απλά: ο μέσος Εγγλέζος γελάει πιο αβίαστα με τα «Φιλαράκια» παρά με τον Roberto Benigni (όπως άλλωστε και οι περισσότεροι νεαροί Ευρωπαίοι). Το αναφέρω χωρίς να το κρίνω. Αυτή τη σχέση την ξέρουν, τη νιώθουν, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Πολλοί εκεί γνωρίζουν επίσης ότι στα όργανα της Ε.Ε., για όσους συμμετέχουν στο «γίγνεσθαι», η άτυπη επιτάχυνση των χρονοβόρων διαδικασιών (μέσα στις οποίες η άνευρη αναμονή για επίσημη μετάφραση των εγγράφων στην πληθώρα των ευρωπαϊκών γλωσσών), οι πρακτικές συνεννοήσεις σε διαδρόμους, τηλέφωνα και e-mails, πραγματοποιούνται σε κακά Αγγλικά, ειδικά μετά το 2003. Κάτι που στη συνείδησή των Εγγλέζων γράφει περισσότερο από απλή υπεροχή τους ενός καπιταλιστικού προτύπου έναντι του άλλου και που δεν θα αγνοήσουν εύκολα στο όνομα οποιασδήποτε ευρωπαϊκής σωτηρίας.

Πολύ πιο περιορισμένες οι επιλογές των μικρών ευρωπαϊκών εθνών, απέναντι στα διλήμματα, εθνών δίχως ιδιαίτερους πολιτισμικούς δεσμούς με άλλα, εντός κι εκτός Ε.Ε. Δεν λυπάμαι για τους Γάλλους, δεν λυπάμαι περισσότερο για Ισπανούς ή Πορτογάλους. Ο πολιτισμικός δεσμός βοηθά, όσο τίποτα άλλο, στην ανάπτυξη αίσθησης αλληλεγγύης. Κι αυτό λείπει φανερά πλέον εντός, στο σύνολο της Ε.Ε.

---------------------------

(Lana Del Rey born Lizzy Grant)

Struthio camelus (fly, robin fly, up, up to the sky)

2011-12-09T07:09:00.008+02:00

(Jody Nilsen)

Ζωολογία - στρουθοκάμηλος (η χρήσιμη πληροφορία της ημέρας): Ήταν γνωστό στους ζωολόγους, σχεδόν δύο αιώνες τώρα, ότι για τη στύση τους τα πτηνά δεν χρησιμοποιούν αίμα αλλά λέμφο. Παρέμενε όμως ένα μεγάλο ερωτηματικό. Δεν είχε επιβεβαιωθεί αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό και για τις στρουθοκαμήλους. Το ερώτημα ήταν ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς το αίμα χρησιμοποιεί την καρδιά ως αντλία για να κυκλοφορεί στο σώμα. Αντίθετα, η λέμφος δεν συνδέεται σε κάποιον μηχανισμό κεντρικής άντλησης και κυκλοφορεί στο σώμα με χαμηλότερη ταχύτητα. Πριν μερικές μέρες, στις 2 Δεκεμβρίου, δόθηκε η απάντηση στο ερώτημα που ταλάνιζε την επιστημονική κοινότητα της υφηλίου. Ναι, οι στρουθοκάμηλοι κι όλα τα μεγάλα πτηνά, παρά το μέγεθός τους, χρησιμοποιούν λέμφο για να το σηκώσουν. Tο επιτυγχάνουν με την ύπαρξη σπογγώδους ιστού στη βάση του πέους, ο οποίος παράγει την απαιτούμενη ποσότητα λέμφου για μια πετυχημένη στύση.

Αμήν, κλείσαμε!

Ψυχολογία - στρουθοκαμηλισμός (η δεύτερη χρήσιμη πληροφορία της ημέρας): Επιστήμονες ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι το ψέμα δεν είναι παρά μία άρνηση της πραγματικότητας. Ποιας πραγματικότητας; Της δικής μας! Ουσιαστικά, λέγοντας ψέματα φέρνουμε πιο κοντά στη δική μας πραγματικότητα αυτό που θεωρείται κοινωνικά σωστό, αποδεκτό ή ηθικό. Έτσι, καταφέρνουμε να γίνουμε «αρεστοί» σε μία δεδομένη περίσταση ή σε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο.

Η θεωρία αυτή δίνει και εξήγηση στην απορία πολλών Ελλήνων, πως ένας υπουργός υπεύθυνος πολιτικά για το ΕΣΠΑ - κι όχι μόνο - θεωρεί λογικό να προβαίνει σε δηλώσεις, προσπαθώντας να πείσει ότι μπορεί να γίνει αρχηγός κόμματος και Πρωθυπουργός της χώρας.

Αμήν, κλείσαμε και μ’ αυτό.

---------------

Πέταξε το πουλί – ΥΓ1: Το πουλάκι της φωτογραφίας χάθηκε σήμερα το πρωί από το σπίτι του, κάπου νότια του Τόκιο. Ο ιδιοκτήτης του βγήκε αφηρημένος από το σπίτι ν’ αφήσει τα σκουπίδια στο σκουπιδοτενεκέ, χωρίς να καταλάβει ότι το πουλάκι είχε καθίσει στον ώμο του. Όταν το είδε να πετά στον κήπο, ήταν πλέον αργά. Κούρσα με το χρόνο, το πουλάκι είναι αυστραλέζικο, συνηθισμένο σε ζεστά κλίματα, δεν θα τη βγάλει καθαρή τη νύχτα που πλησιάζει.

Για την περίπτωση που διαβάζετε αυτές τις γραμμές και βρισκόσαστε κάπου κοντά.

(Τι να κάνω κι εγώ; Αφού μου έστειλαν e-mail, να μην το διαδώσω;)

Πέταξε το πουλί – ΥΓ2: Διαβάστε και για τις ηράκλειες προσπάθειες, αρχικά πιλοτικές, της ιαπωνικής κυβέρνησης να καθαρίσει την περιοχή γύρω από την Φουκουσίμα. Απώτερος στόχος να «ξύσουν» χιλιάδες κτίρια καθαρά απ’ τη ραδιενέργεια και ν’ αντικαταστήσουν το έδαφος σε μια περιοχή μεγαλύτερη των 14.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Κι εμείς στο ΕΣΠΑ θα κολλήσουμε;

Τανγκό με τη μητέρα μου

2011-12-08T07:00:00.009+02:00

Γιός αξιωματικού, οι πρώτες εικόνες-μνήμες με λεζάντες που φτιάχνουν μικρές ιστορίες, είναι από τον Έβρο. Η ομίχλη και η λάσπη στο δρόμο σε κάποια σχολική γιορτή. Ο πατέρας μου να μου φέρνει ένα μικρό γαϊδουράκι, να το δω. Η χελώνα που έχουν πιάσει μεγαλύτερα παιδιά σε κάποιο πανηγύρι κοντά στο ποτάμι, κι εγώ τρέχω να τα προλάβω. Εγώ να χορεύω, κοιτάζοντας τ’ άλλα παιδάκια, το «πως το τρίβουν το πιπέρι», τρίβοντας τον πισινό μου στο χώμα. Ένας ένστολος που με παίρνει αγκαλιά από τ’ χέρια του πατέρα μου, στην από ’κει μεριά της γέφυρας, σ’ ένα φυλάκιο, και μου λέει δυνατά «αχ κερατά Γιώργο πάμε στην Άγκυρα!». Κι εγώ βάζω τα κλάματα. Η μητέρα μου που κάνει δουλειές κι εγώ την ακολουθώ (η αδελφή μου πρέπει να ήταν στα νήπια), το φίδι που βλέπουμε μαζί κουλουριασμένο πάνω στο μαύρο σωρό στο υπόγειο που κατεβαίνουμε να πάρει κάρβουνα για το σίδερο.

Το Ξανθούλη τον ξέρω από ομιλίες του, από το ραδιόφωνο κι από στίχους του. Βιβλίο του δεν έχω διαβάσει. Τον Γιάννη Κουτελιδάκη δεν τον ήξερα. Για το «Ταγκό των Χριστουγέννων» είχα διαβάσει την αρχική ανάρτηση στο Απέναντι Πεζοδρόμιο, μου κίνησε την περιέργεια και είχα κρατήσει μια υποσημείωση στο μυαλό μου.

Δεν ξέρω αν θα πήγαινα τελικά να το δω. Πριν δύο μέρες όμως συνάντησα τη μητέρα μου, για κάτι υπογραφές σχετικές με κληρονομικά. Υστέρα πήγαμε για καφέ. Μου είχε φτιάξει και φαγητό σε τάπερ να πάρω σπίτι. Την ώρα που πίναμε τον καφέ, μου είπε ότι πήγε με μια φίλη της, χήρα αξιωματικού κι αυτή, να δουν την ταινία. Με πλησιάζει πάνω από το τραπέζι και μου λέει σε τόνο εμπιστευτικό «ήταν όμορφη, να τη δεις, θα σ’ αρέσει».

Κάποτε, χρόνια πριν, έτριβα στα μούτρα της μητέρας μου τις ρητορικές μου για την απελευθέρωση. Ποτέ δεν λειτούργησε η μέθοδος, αντιδρούσε, τελειώναμε τσακωμένοι. Πριν δύο μέρες, το πρόσωπό της με πλησίασε πάνω απ’ τη μέση του τραπεζιού και ήταν σαν μου ’λεγε κάτι.

Για να χορέψεις ταγκό χρειάζονται πάντα δύο κι ένας κοινός χώρος. Ένας χώρος όπου να μπορούν να υπάρξουν και οι δύο, να έχει κάτι να πει και στους δύο.

Όντως όμορφη η ταινία, μου άρεσε.

Αόρατη μειονότητα στον προβολέα

2011-12-07T07:20:00.009+02:00

Αναφέρομαι σε ανθρώπους που είναι γκέι, λεσβίες, αμφιφυλόφιλοι και διαφυλικοί, ανθρώπους που έχουν γεννηθεί ελεύθεροι, με δεδομένο το ότι πρέπει ν’ απολαμβάνουν την ισότητα και την αξιοπρέπεια, που έχουν το δικαίωμα να το απαιτούν, δικαίωμα το οποίο στην εποχή μας αποτελεί μία από τις εναπομένουσες προκλήσεις στο χώρο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μιλάω για αυτό το ζήτημα γνωρίζοντας ότι οι επιδόσεις της χώρας μου, όσον αφορά στα δικαιώματα για τους ομοφυλόφιλους, απέχουν πολύ από το να είναι τέλειες. Μέχρι το 2003, ήταν ακόμα έγκλημα σε ορισμένες περιοχές της χώρας μου. Πολλοί λοαδ Αμερικανοί έχουν υποστεί βία και παρενόχληση στη ζωή τους και για μερικούς, συμπεριλαμβανομένων πολλών νέων, ο εκφοβισμός κι ο αποκλεισμός αποτελούν καθημερινές εμπειρίες. Γι’ αυτό κι εμείς, όπως και όλα τα έθνη, έχουμε ακόμα δουλειά να κάνουμε για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στο ίδιο μας το σπίτι.

Από την ομιλία της αμερικανίδας Υπουργού Εξωτερικών Hillary Clinton στα Ηνωμένα Έθνη στη Γενεύη, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η Clinton έκανε ειδική και εκτεταμένη μνεία - κύριο θέμα - στα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, στην ομιλία της.

Παράλληλα, με υπόμνημά της, η αμερικανική κυβέρνηση δίνει κατευθύνσεις σε κυβερνητικούς φορείς να λαμβάνουν υπόψη τους τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, όταν αποφασίζουν για παροχή βοήθειας ή ασύλου.

------------------------

(levif)

Στο μεταξύ, στο Βέλγιο ορκίστηκε ο νέος Πρωθυπουργός Elio Di Rupo που είναι ο πρώτος ηγέτης χώρας, ανοιχτά ομοφυλόφιλος άντρας. Έκπληκτοι πολλοί Βέλγοι, ακόμα περισσότερο οι Φλαμανδοί, όχι τόσο από το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός είναι ομοφυλόφιλος, αλλά από το γεγονός ότι είναι γαλλόφωνος, ο πρώτος για περισσότερο από τρεις δεκαετίες (απόγονος ιταλών μεταναστών, όπως πολλοί από τους έλληνες ομογενείς του Βελγίου στη Βαλλωνία, παιδιά μεταναστών που δούλευαν στ’ ανθρακωρυχεία).

Έχοντας ζήσει στο Βέλγιο, έχω βιώσει από κοντά το σνομπισμό (επιεικώς ο όρος) με τον οποίο πολλοί στη Φλάνδρα (ετεροφυλόφιλοι και ομοφυλόφιλοι) αντιμετωπίζουν τους Βαλλώνους, δικαιολογώντας τους εαυτούς τους, αναφερόμενοι σε ιστορικούς λόγους.

------------------------

Ανέκδοτο: με γαλλόφωνο φίλο Βέλγο (ο οποίος ισχυρίζεται ότι οι ρίζες του είναι στην Φλάνδρα, αλλά η οικογένειά του είχε υποχρεωθεί να μιλάει γαλλικά) σε ανελκυστήρα, στο Υπουργείο Παιδείας στις Βρυξέλλες για τη γαλλόφωνη κοινότητα. Γνωστός για το ιδιαίτερο χιούμορ του, άρχισε να κοροϊδεύει επίτηδες τους γαλλόφωνους συμπατριώτες του στ’ αγγλικά, λέγοντας διάφορες χοντράδες. Δεν είμαστε οι μόνοι στον ανελκυστήρα. Γουρλώνω τα μάτια μου και τον κοιτάζω με τρόμο. «Μη φοβάσαι, δεν θα πάρουν χαμπάρι» μου λέει ήρεμα, χαμογελώντας με μια δόση κακίας. Κοιτάζω γύρω μου, τα πρόσωπα ανέκφραστα.

Dig that hole, forget the sun

2011-12-06T07:07:00.022+02:00

Πέθαναν δύο από τα έξι κουτάβια. Το πρώτο το βρήκαμε ψόφιο έξω από την πόρτα, την Πέμπτη, όταν φτάσαμε στο χωριό. Έδειχνε να κοιμάται, αλλά το μάτι του ήταν ανοικτό. Μια μύγα γυρόφερνε πάνω από το κορμάκι του. Τ’ άλλα τέσσερα έπαιζαν χαρούμενα γύρω μας κι ο γάτος τριβόταν στα πόδια μας.

Το θάψαμε πριν νυχτώσει, στην άκρη του χωραφιού απέναντι από το σπίτι προς τη θάλασσα. Σημαδέψαμε το σημείο με πέτρες.

Το πέμπτο το βρήκαμε ζωντανό, στην άκρη του χωραφιού από τη μεριά του δρόμου, κάτω από μια ελιά.

Την Παρασκευή το πρωί βάλαμε να ταΐσουμε τα υπόλοιπα, εκεί στο χωράφι. Το πέμπτο δεν έδειχνε καλά, προσπαθούσε να φάει, δεν προλάβαινε. Στην παραμικρή προσπάθειά του, το έσπρωχναν από την ορμή τους τα υπόλοιπα τέσσερα. Το έπιασα, είχε μείνει πετσί και κόκαλο.

Αργότερα πήγα για περπάτημα και γυρνώντας το βρήκαμε σα να είχε πέσει σε κώμα, σα να κοιμόταν, και να βογκάει. Το σκεπάσαμε μ’ ένα μουσαμά για να μην κρυώνει, μπας και συνέλθει. Χειροτέρευε και με τη δύση το φέραμε μέσα στο σπίτι, να μην το βρει η νύχτα μόνο. Ανάψαμε τη φωτιά στη σόμπα και το βάλαμε μπροστά, μέσα σ’ ένα χαρτόκουτο. Η γάτα έπαιζε δίπλα, μασώντας το χαρτόνι στην άκρη του κουτιού. Γύρω στις εφτά γόγγυξε δυνατά και ύστερα συνέχισε με βογκητό και σπασμούς. Στις εννιά ούρλιαξε και μετά ησύχασε. Το βγάλαμε έξω και κλείσαμε το κουτί.

Το θάψαμε την επομένη, αφού είχε σηκωθεί ο ήλιος και ζεστάνει, δίπλα στο αδελφάκι του. Ο Χ. έβαλε τα κλάματα και μ’ εκνεύρισε κι όπως ήμουν κουρδισμένος από το σκηνικό το προηγούμενο βράδυ, ευχαρίστως θα του έδινα μια στον πισινό με το φτυάρι να τον στείλω στη θάλασσα. Την ώρα που το θάβαμε ακούσαμε την κυρία Ελένη, μας έψαχνε. «Πέθανε και δεύτερο κουτάβι, να το θάψουμε κι ερχόμαστε», της φώναξα. «Καλά», λέει, «ελάτε όταν τελειώσετε, αλλά κάντε γρήγορα».

Το είχαν σκάσει τρία κουνέλια. Μια μάνα, με δύο μικρά. Η μάνα ήθελε αρκετό κυνηγητό, ξέφευγε, την άρπαξε τελικά ο Χ. Τα μικρά τρύπωναν πίσω από γλάστρες και σωλήνες, είχαν τον κόπο τους κι αυτά.

Σε πείσμα της φονικής σακούλας και της φόλας (;) πρέπει ν’ απάλυνε λίγο το βάσανό του τ’ ότι ψόφησε μέσα στο σπίτι, στη ζέστη. Με μια μάνα του που τα έχει παρατήσει, μ’ έναν διάολο για μεγάλο αδελφό από προηγούμενη γέννα που τ’ αρπάζει από το σβέρκο και τα παίζει στον αέρα (και που όλη την ώρα κυνηγάει την ίδια του τη μάνα, να την κουτουπώσει), με τ’ άλλα αδελφάκια που το ’σπρωχναν για να φάνε, ή το ποδοπατούσαν άρρωστο, ή που το ένα - το πιο εύρωστο - άρπαξε το κόκαλο από την μπριζόλα που έψησα κι έτρεξε να το κρύψει μακριά από τα υπόλοιπα, μ’ όλες τις αλεπούδες και τα κουνάβια, χίλιες φορές που πέθανε κοντά στους ανθρώπους. Ελάχιστη η συμπόνια μας, μηδενική των υπολοίπων.

Την Κυριακή το μεσημέρι τρώγαμε στην κυρία Ελένη και μας είπε ότι κάτι άρπαξε τη νύχτα τα δύο κουνελάκια και τα πήρε. Από τη συζήτηση, καταλήξαμε ότι ο πιθανότερος υποψήφιος ήταν ο γάτος μας.

Φεύγοντας από τον παραλιακό δρόμο, είδαμε από το αυτοκίνητο την Ίρμα, τη μάνα των κουταβιών, σε μακρινή βόλτα στον Αη Γιώργη. Καθισμένη μόνη της, απέναντι απ’ τη θάλασσα, να ρεμβάζει.

«Τη βλέπεις;» λέω στον Χ. που όλες τις μέρες την έβγαλε στενοχωρημένος. «Στην κοσμάρα της».

Κι έτσι έμειναν τέσσερα.

--------------------

(NASA)

Speak to me: Kepler-22b, 600 έτη φωτός μακριά, η περιστροφή του γύρω από τον ήλιο του κρατάει 290 μέρες, 2,4 φορές το μέγεθος της Γης, θερμοκρασία 22C, σε απόσταση 15% κοντύτερα στον ήλιο του απ’ ότι η Γη από το δικό της, ο ήλιος του 25% λιγότερο φωτεινός από τον δικό μας.

Υποψηφιότητα για «Χρυσομαλλούσα».

για καληνύχτα

2011-12-05T20:29:00.002+02:00

Γερμανικό, πολύ γερμανικό 3

2011-12-05T07:10:00.007+02:00

Όταν είδα τον Olli Rehn να μιλά για αποκατάσταση κοινωνικού συμβολαίου μεταξύ Ελλάδας και ευρωζώνης, μου θύμισε αμυδρά κάτι, κι έκατσα να το ψάξω. Το έψαξα, μέσα στο σαββατοκύριακο. Έχουμε λοιπόν:

Για να επεξεργαστεί την προέλευση της ηθικής συμπεριφοράς και συνήθειας (ο Νίτσε) έψαξε να βρει μέσω της «ιστορικής» ψυχολογικής μεθόδου του, την προέλευση και το σκοπό της ευθύνης, της υποχρέωσης και της συνείδησης. Βρίσκει ότι η ιδέα έχει την αρχική της προέλευση στη σχέση σύμβασης του ισχυρότερου δανειστή με τον πιο αδύναμο οφειλέτη, όπως μεταξύ ατόμων, παρά στην κοινώς αποδεκτή ιδέα ενός κοινωνικού συμβολαίου. Βασισμένος στο γερμανικό όρο για την ενοχή (Schuld), ο οποίος ακόμα και στις μέρες μας σημαίνει χρέος και παράβαση, επισημαίνει δύο σημεία αναφορικά με την προέλευσή του. Ως αντάλλαγμα για την οφειλή προς το δανειστή, ο δεύτερος απαιτεί ένα ισόποσο το οποίο, εφόσον δεν μπορεί να αποδοθεί με υλικά μέσα, αποσπάται με την επιβολή σωματικής και πιο ύστερα πνευματικής βλάβης, που αργότερα ονομάστηκε τιμωρία. Μέσω τέτοιας ισοδυναμίας δημιουργείται στον οφειλέτη μια μνήμη ή συνείδηση, απαραίτητη για να τηρηθεί το συμβόλαιο, η οποία εμπεριέχει κάθε μέσο σκληρότητας μέσω της οποίας θεμελιώνεται η ανωτερότητα του δανειστή...

... Ο γερμανικός όρος για τον εγκληματία (Verbrecher), για παράδειγμα, υποδηλώνει γενικά κάποιον που λύνει ένα συμβόλαιο και μία υπόσχεση απέναντι στο σύνολο, έναν οφειλέτη. Η τιμωρία του, που πρέπει να του θυμίζει την αξία ενός κοινωνικού αγαθού, συμφωνείται μαζί του κάτω από τους ίδιους όρους όπως τα ασφαλιστικά μέτρα που επιβάλλονται στον κατακτημένο ύστερα από έναν πόλεμο.

Του Otto Manthey-Zorn, σχόλια του πάνω στη φιλοσοφία του Νίτσε, ειδικότερα πάνω στο Η Γενεαλογία της Ηθικής. Απ’ ένα βιβλίο που είχα ξεθάψει χρόνια πριν στις Η.Π.Α., σε βιβλιοπωλείο με μεταχειρισμένα, στην τιμή του μισού δολαρίου. Washington Square Press, έκδοση του 1964. Επιλογές σε έκδοση τσέπης σημείων από το The Tragedy of Nietzsche, του Amherst College Press (1956).

Το βιβλίο μόλις που αντέχει στο άγγιγμα των δαχτύλων μου. Φύλλο και φτερό και μυρωδιά μούχλας.

------------------------

Και το αρχικό κείμενο του Νίτσε, πάνω στο οποίο σχολιάζει ο Otto Manthey-Zorn. Από τη 2η Πραγματεία του Η Γενεαλογία της Ηθικής, με τίτλο Η «ενοχή», η «κακή συνείδηση» και ό, τι τους μοιάζει. Σε μετάφραση Μίνας Ζωγράφου, εκδόσεις Μαρή. Κιτρινισμένο και αυτό, το είχα πετύχει σε καλάθι στην Ασκληπιού, στα φοιτητικά μου χρόνια: 150 δρχ.

Όταν φανταζόμαστε αυτές τις σχέσεις συμβολαίων, η αλήθεια είναι πως μας έρχονται, όπως μπορεί να δείχνουν κάπως οι παρατηρήσεις που προηγήθηκαν, κάθε λογής υποψίες και αντιπάθειες γι’ αυτή την πρωτόγονη ανθρωπότητα που φαντάστηκε ή ανέχτηκε αυτές τι σχέσεις. Εκεί υπόσχονται, εκεί πασχίζουν να φτιάξουν μνήμη σ’ εκείνον που υπόσχεται, κι εκεί, όπως μπορούμε να φανταστούμε, θα βρουν ελεύθερο δρόμο η σκληρότητα, η ασπλαχνία και η βία.

Ο οφειλέτης για να εμπνεύσει εμπιστοσύνη στην υπόσχεσή του ότι θα εξοφλήσει το δάνειο, για να δώσει μια εγγύηση για τη σοβαρότητά του, για την ιερότητα της υπόσχεσής του, για να χαράξει στην ίδια του τη συνείδηση την ανάγκη της εξόφλησης, σαν καθήκον και σαν υποχρέωση, αναλαμβάνει, με συμβόλαιο, στην περίπτωση που δεν θα πλήρωνε, να αποζημιώσει τον δανειστή του με κάτι άλλο που «είχε στην κατοχή» του, ή που εξαρτιέται απ΄ αυτόν, παραδείγματος χάρη το σώμα του, τη γυναίκα του, την ελευθερία του, ακόμα και τη ζωή του (ή, κυριαρχημένος από ορισμένες θρησκευτικές επιδράσεις, την αιώνια σωτηρία του, τη σωτηρία της ψυχής του, ακόμα και τη γαλήνη του μέσα στον τάφο: όπως στην Αίγυπτο όπου το πνεύμα του οφειλέτη δεν εύρισκε έλεος από τον δανειστή του…) αλλά, προπαντός ο δανειστής μπορούσε εξευτελίσει και να βασανίσει με κάθε τρόπο το σώμα του οφειλέτη, όπως, παραδείγματος χάρη, να κόψει ένα μέλος του, που θα του φαινόταν ανάλογο με το μέγεθος του χρέους. Με βάση αυτή τη νοοτροπία έγιναν παντού κι από νωρίς ακριβείς αξιολογήσεις, πολλές φορές φριχτές για τη λεπτολογία τους, αξιολογήσεις που είχαν τη δύναμη δικαιώματος για τα διάφορα μέλη και μέρη του σώματος….

…Να σε τι συνίσταται η αναλογία: αντί για ένα κέρδος, που να αντισταθμίζει αμέσως τη ζημιά που έγινε…παραχωρείται στο δανειστή ένα είδος ικανοποίησης σαν εξόφληση και αποζημίωση, η ικανοποίηση του να ασκήσει τη δύναμη, με απόλυτη ασφάλεια, σε ένα όν που βρίσκεται σε κατάσταση αδυναμίας…

------------------------

Τι αγοράζεις με μισό δολάριο ή 150 δραχμές αυτές τις μέρες;

Αρχές Δεκέμβρη

2011-12-04T20:52:00.010+02:00

1η του μήνα, Παγκόσμια Μέρα κατά του AIDS

Το θυμήθηκα το ίδιο βράδυ, ανοίγοντας την τηλεόραση. Οι περισσότεροι τηλεοπτικοί σταθμοί είχαν στα σήματά τους περασμένη την κόκκινη κορδέλα, το ίδιο πολλοί τηλεπαρουσιαστές και τηλεπαρουσιάστριες. Είχαμε και πολλές δηλώσεις. Άκουσα και τον Βαλλιανάτο, ακούστηκε και το φετινό μήνυμα μηδενίζουμε τις νέες μολύνσεις, μηδενίζουμε τους θανάτους από AIDS, μηδενίζουμε τις διακρίσεις, καθώς και στοιχεία του ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ. για την αύξηση των οροθετικών ατόμων στην Ελλάδα.

...Σύμφωνα με το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ), ο κίνδυνος στην χώρα μας μοιάζει μικρός αλλά παρουσιάζει αυξητική πορεία. Σύμφωνα με το σύστημα υποχρεωτικής δήλωσης ο αριθμός των περιπτώσεων που δηλώθηκαν στο ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ. το 2008 ήταν 5,8 περιπτώσεις /100.000 πληθυσμού ενώ στο πρώτο δεκάμηνο του 2011 έχουμε μία εντυπωσιακή άνοδο με 7,1 περιστατικά HIV λοίμωξης ανά 100.000 πληθυσμού. Οι θάνατοι όμως δεν έχουν αυξηθεί λόγω των νέων θεραπειών που εφαρμόζονται...

Είμαι ομοφυλόφιλος άντρας, ενεργός σεξουαλικά. Ανήκοντας σ’ αυτήν την ομάδα, γνωρίζω ένα πράγμα για τον τρόπο μετάδοσης του ιού. Γνωστά και τα υπόλοιπα, για το ρατσισμό, για τη χαρά τη ζωής... συμφωνώ. Αλλά αναφερόμενοι στην Παγκόσμια Μέρα κατά του AIDS, ξεκινάμε από αυτό το ένα, τον τρόπο μετάδοσης, το ένα που πρέπει να γνωρίζουμε όλοι και να προπαγανδίζουμε.

------------------------

3η του μήνα, παραμονή της Αγίας Βαρβάρας

Σε ξωκλήσι της Αγίας Βαρβάρας. Μου το ζήτησε η κυρία Ελένη, η γειτόνισσα, να την πάω με το αυτοκίνητο, θα έφερνε το πρόσφορο στο πανηγύρι. Ήταν όμορφα, έκανε κρύο σαν να περίμενε χιονιάς το βράδυ.

Δεκέμβρης

2011-12-01T10:36:00.004+02:00

(Icarus Films)

Like a rolling stone: Πριν μερικές μέρες, πέθανε η Lana Peters. Σε ηλικία 85 χρονών, στο Wisconsin των Η.Π.Α. Η Lana Peters ήταν κόρη του Στάλιν. Όταν γεννήθηκε είχε ονομαστεί Σβετλάνα Σταλίνα. Διαβάζοντας για την ιστορία της ζωής της, εντυπωσιάστηκα. Όχι γιατί την ίδια της ζωή την άγγιξε από κοντά η ιστορία, γιατί ήταν ιστορία. Ούτε γιατί ήταν ευτυχισμένη ζωή. Η ίδια δεν άφησε να υπονοηθεί κάτι τέτοιο: όπως διαβάζω είχε δηλώσει ότι δεν μπορείς να λυπηθείς για τη μοίρα σου αλλά λυπάμαι για το γεγονός ότι η μητέρα μου δεν παντρεύτηκε ένα ξυλουργό.

Αυτό που μ’ εντυπωσίασε, που μ’ έκανε να ζηλέψω ουσιαστικά, ήταν ότι αν μη τι άλλο, οι μόνες σιγουριές στη ζωή της ήταν η αβεβαιότητα των γύρω και η αμφιβολία η δικιά της. Ένα κλειδί για να έχεις μια ζωή γεμάτη και, κλείνοντας τα μάτια, ευτυχισμένη. Υπάρχει και άλλος τρόπος για την ευτυχία, αυτός του Καμύ. Να γεράσεις ριζωμένος, αφήνοντας τον εαυτό σου να ενσωματωθεί στη μονότονη αλλαγή των εποχών. Και στις δύο περιπτώσεις κερδίζεις κάτι, χάνοντας όμως κάτι άλλο, κάτι το ουσιαστικό.

...Και (αυτός) άφησε μια σκιά από την οποία δεν μπόρεσε (αυτή) να βγει. «Όπου πηγαίνω», είπε, «εδώ ή στην Ελβετία ή στην Ινδία ή οπουδήποτε. Στην Αυστραλία. Σε κάποιο νησί. Πάντα θα είμαι πολιτικά κρατούμενη από τ’ όνομα του πατέρα μου.

Πέτρα που κυλάει, χορτάρι δεν πιάνει. Όπως το πάρει κανείς.

--------------------------

I am a rock: Καλό μήνα να έχουμε, μπαίνουμε σε βαθύ και σκοτεινό Δεκέμβρη. Παρά τη λιακάδα έξω.

Έχω χάσει το μπούσουλα. Αβέβαιος, δεν ξέρω αν αυτά που γίνονται είναι για καλό ή για περισσότερο κακό. Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Έχω όμως τα ποιήματα. Κάτι έχω πει για τα ποιήματα.